Athene, bakermat van mythen en legendes, is opnieuw het toneel van een van de grootste feesten van het Europese basketbal. Negentien jaar later organiseert de stad opnieuw een Final Four van de Euroliga waarin vier elitaire teams strijden om een troon die elk seizoen veeleisender wordt. De huidige editie is de zwaarste geweest door het kalender en het competitieve niveau.
Het is de tiende keer dat twee Spaanse teams elkaar treffen in deze beslissende fase. Valencia Basket en Real Madrid spelen de halve finale om 20.00 uur, wat een nationale aanwezigheid in de finale van zondag garandeert. Het traject van de taronjas vormt de grote verrassing van het seizoen: ze debuteren in de Final Four en geen enkele speler uit de selectie heeft deze ervaring eerder opgedaan. Sinds Zalgiris in 1999 heeft geen nieuwkomer de titel veroverd, maar deze groep heeft alle verwachtingen overtroffen.
Wat begon als een strijd om de play-in, groeide uit tot een titelambitie na de uitschakeling van Panathinaikos, de gastheer van de Final Four, in een inmiddels legendarische tiebreak. Valencia houdt vast aan zijn razendsnelle en spectaculaire stijl, de meest vermakelijke van Europa, met spelers als Montero, Badio, Taylor en De Larrea.
Onze zelfvertrouwen mag niet afhangen van het resultaat van de laatste wedstrijd. Het moet voortkomen uit ons dagelijks werk, uit onze identiteit en uit het geloof daarin.
Real Madrid staat voor de ervaring tegenover de debuterende Valencia. De club uit Madrid streeft naar zijn twaalfde Europacup om zijn voorsprong in het historische palmares verder uit te bouwen. Het team heeft vier van de laatste vijf Final Fours gespeeld en elf van de vijftien edities sinds 2011. Alleen Llull heeft twintig wedstrijden in deze eindfase op zijn naam staan.
De afwezigheid van Tavares en Len door blessures dwingt tot een radicale stijlwijziging. De blancos zullen sneller moeten spelen met kleinere vijftallen, waarbij Garuba en Lyles de vijf-positie invullen. Scariolo, specialist in verrassingen, toonde als bondscoach al zijn vermogen om verrassingen te creëren in beslissende wedstrijden.
Toen ik stopte bij de nationale ploeg, was dat om mezelf te bewijzen dat ik een team naar goede resultaten kan leiden. Het is geen obsessie. Ik denk dat veel grote coaches de titel nooit wonnen en toch grote coaches bleven.
In de andere halve finale, om 17.00 uur, treffen Olympiacos en Fenerbahce elkaar. Het beste team van de reguliere fase neemt het op tegen de regerend kampioen. Voor de Grieken is het een cruciaal moment: ze wachten al dertien jaar op een titel en hebben vier Final Fours op rij zonder succes achter de rug. Bovendien heeft nog nooit een leider van de reguliere fase de titel veroverd. Met Vezenkov, Milutinov en Dorsey als speerpunten dromen ze van de beker in het OAKA, de thuisbasis van de aartsvijand Panathinaikos.
Voor Jasikevicius wordt het zijn zesde Final Four op rij, een record. Fenerbahce kende een wisselvallig seizoen, maar arriveerde in Athene met de bedoeling de titel te prolongeren, iets wat niemand meer lukte sinds Anadolu Efes in 2022. Het Turkse team steunt op een solide verdediging onder leiding van Melli en de aanval van Horton Tucker en Baldwin.
De twee Spaanse teams hebben elkaar dit seizoen al zeven keer ontmoet. Valencia won de Supercopa Endesa en de eerste Euroliga-ontmoeting, terwijl Madrid de vier daaropvolgende duels won, waaronder een historische comeback in de Copa-halve finale. Zonder Tavares kan Valencia zijn razende tempo aanhouden zonder zich aan te passen aan zijn aanwezigheid in de zone.
Het moment van de helden is aangebroken. In Athene wordt een nieuw hoofdstuk geschreven in de geschiedenis van het Europese basketbal.