Ryusuke Hamaguchi benaderde de staande ovatie op de Cannes-première van zijn nieuwe film met een zekere mate van scepsis. De Japanse regisseur, bekend om zijn doordachte verkenningen van menselijke verbinding, zag het applaus als deel van het gebruikelijke festivalritueel in plaats van een directe goedkeuring. Toch overtuigden de gezichtsuitdrukkingen van zijn hoofdrolspelers hem ervan dat het werk echt was overgekomen.

Hamaguchi vindt oprechte acceptatie via de reacties van de acteurs

Hamaguchi vertelde aan Variety dat hij voorzichtig blijft met ovaties op het festival. “Ik weet ook dat een staande ovatie hier een soort traditie is,” zei hij. “Ik weet niet hoe serieus ik dat moet nemen.” Wat hem uiteindelijk geruststelde, waren de zichtbare emoties van Virginie Efira en Okamoto Tao. “Ze zagen eruit alsof ze net iets heel belangrijks hadden bereikt,” herinnerde hij zich. “Om hun gezichtsuitdrukkingen te kunnen zien en bij hen te zijn, gaf me veel geluk.”

Variety-criticus Jessica Kiang prees de film in haar recensie en noemde hem “het zeldzaamste type film, niet alleen goed genoeg om je eraan te herinneren wat cinema kan zijn, maar groots genoeg om je eraan te herinneren wat het leven kan zijn.” De publieksreactie sloot aan bij de schaal van het project, waarbij velen tot tranen toe geroerd waren tijdens de competitievoorstelling.

Abstracte brieven over sterfelijkheid omzetten in fictie

Het verhaal is losjes gebaseerd op de gepubliceerde correspondentie tussen filosofe Miyano Makiko, die stervende was aan kanker, en medisch antropoloog Isono Maho. In de film speelt Efira de directrice van een Parijs verpleeghuis, terwijl Okamoto een terminaal zieke Japanse theaterregisseur vertolkt. Hun groeiende relatie wordt een meditatie over het onder ogen zien van de dood. Dit is Hamaguchi’s eerste speelfilm die zich grotendeels buiten Japan afspeelt en zijn debuut in de Franse taal.

Het bronmateriaal had Hamaguchi al jaren beziggehouden. Tijdens de ontwikkeling van een eerder project kwam hij via Miyano’s eigen reflecties in aanraking met de geschriften van filosoof Shuzo Kuki. Het lezen van haar brieven riep een lichamelijke reactie op. “Toen ik die woorden las, trilde mijn lichaam,” zei hij. “Ik voelde dat als ik dat gevoel kon doorgeven aan het publiek, ik iets heel belangrijks zou doorgeven.”

Humanitude-filosofie vormt de ethische kern van het drama

Hamaguchi interviewde Isono en sprak met Miyano’s familie voordat hij besloot geen directe biografische aanpak te volgen. Hij koos voor volledige fictie om hun privacy te beschermen en zich te richten op de emotionele essentie van de brieven zelf. Een Franse productiepartner stelde later voor om in Frankrijk te filmen, wat Hamaguchi ertoe bracht inspiratie te putten uit de conversatiestijl van Éric Rohmer.

De film verwerkt Humanitude, een Franse zorgmethode die benadrukt dat patiënten met dementie als complete mensen worden behandeld. Hamaguchi zag parallellen met zijn eigen thema’s van oprechte aandacht en respect. De methodiek biedt zowel de setting als de ethische basis voor de centrale relatie.

Acteurs beheersen elkaars talen na intensieve voorbereiding

Een van de gedurfdste keuzes was dat Efira en Okamoto in elkaars moedertaal speelden, niet perfect maar met voldoende helderheid om emotie over te brengen. Hamaguchi organiseerde intensieve repetities met een tweetalig script zodat de acteurs zowel de woorden als de fysieke aanwezigheid van hun tegenspeler konden internaliseren. “Ze moesten elkaar echt zien en echt luisteren,” legde hij uit. “Niet alleen naar de betekenis van de woorden, maar naar wat er fysiek bij de ander gebeurde.”

Franse setcultuur biedt welkome creatieve vrijheid

Hamaguchi merkte opvallende verschillen op tussen Japanse en Franse productieomgevingen. In Japan eisen strakke schema’s vaak meerdere noodplannen. In Frankrijk kreeg hij meer ruimte voor spontane beslissingen die op dat moment juist voelden. Het combineren van zijn grondige voorbereidingsgewoonten met deze flexibiliteit leverde sterke resultaten op voor het materiaal.

Hamaguchi richt zich na grote productie op kleinere experimenten

Na vijf jaar ontwikkeling en een veeleisende internationale opname wil Hamaguchi terugschalen. Hij is van plan korte films te maken in de stijl van zijn eerdere drieluik “Wheel of Fortune and Fantasy”, waarbij compacte projecten dienen om ideeën te testen die uit het grotere werk zijn voortgekomen. Concrete onderwerpen zijn nog niet vastgelegd.

All of a Sudden gaat op 19 juni in Japan en op 12 augustus in Frankrijk in première. Neon heeft de Noord-Amerikaanse rechten.