Clio Barnard keert terug naar de Directors' Fortnight in Cannes met haar vijfde speelfilm, een adaptatie die vijf oude vrienden volgt terwijl ze verslaving, onstabiele huisvesting, klassenspanningen en persoonlijke verraad onder ogen zien in het hedendaagse Birmingham.

Ensemblecast draagt verhaal van levenslange banden onder druk

Scenarioschrijver Enda Walsh bewerkt Kieran Goddards roman tot een script dat schakelt tussen de perspectieven van een hechte groep dertigers. Anthony Boyle speelt Patrick, een politiek uitgesproken maaltijdbezorger die een flat in de binnenstad deelt met zijn vrouw Shiv, gespeeld door Lola Petticrew, en hun twee jonge dochters. Hun kring omvat buurman Oli, gespeeld door Jay Lycurgo, die heroïne verkoopt om het hoofd boven water te houden, en Conor, tot leven gebracht door Daryl McCormack, wiens drankgebruik verergert naarmate zijn vrouw de geboorte van hun kind nadert.

Het vijfde lid, Rian, gespeeld door Joe Cole, is Birmingham ontvlucht voor een strak appartement in Londen nadat hij winst maakte met online investeringen. Hij levert belangrijke financiering voor een nieuw hoogbouwproject dat Conor hoopt te leiden om de financiën van zijn eigen gezin te verbeteren.

Archiefbeelden en soundtrack benadrukken gesloopte torens van de stad

Barnard verweeft archiefbeelden van de vele gesloopte hoogbouwblokken in Birmingham om thema's van ontheemding te onderstrepen. Cameraman Simon Tindall gebruikt vloeiende cameravoering die een openingssequentie van een verjaardagsfeest omzet in een levendige, bijna muzikale setpiece. De soundtrack combineert nostalgische nummers van The Paragons en The Proclaimers met pulserende techno en een elektronische score van vaste medewerker Harry Escott.

Barnard zet haar personagegedreven sociaal realisme voort

De film weerspiegelt meer de warmte van Barnards selectie uit 2021 'Ali & Ava' dan de somberdere tonen van haar eerdere werken zoals 'The Selfish Giant' en 'Dark River'. Het zet haar langdurige interesse voort in het geven van een menselijk gezicht aan systemische problemen in Groot-Brittannië, vanaf haar experimentele debuut 'The Arbor'. Met zijn grotere ensemble en professionele cast heeft het project een betere kans op bredere distributie buiten het Verenigd Koninkrijk.

Sterke prestaties compenseren zwaar aangezette script en ongelijkmatig tempo

De acteurs leveren overtuigende vertolkingen die geloofwaardigheid geven aan de personages. Toch voelt het verhaal vaak gehaast en te expliciet aan bij het uitwerken van de thema's. Oli schakelt abrupt over van flauwvallen tijdens de lunch door zwaar drugsgebruik naar het vinden van een doel na het ontmoeten van de jonge dochter van een cliënt en het adopteren van een hond. Lege flessen stapelen zich op in Conors kantoor als constante herinneringen aan zijn drankprobleem, terwijl Rians korte romance met een vrouw die op Kate Middleton lijkt vanaf het begin gedoemd lijkt.

Een dronken bekentenis van Rian over een vroegere ontmoeting met Shiv veroorzaakt spanning met Patrick, maar de montage laat weinig ruimte voor de momenten om natuurlijk te ontvouwen. Barnard brengt moeilijke situaties met een zekere hoop door de natuurlijke chemie van de groep. Toch neigt het verhaal naar inconsistente stemmingen die zowel de ontberingen als de resoluties verzachten, ondanks de duidelijke intentie om sterke emoties op te roepen.