Horrorverhalen gedijen vaak in het miniserie-formaat, waarbij makers spanning kunnen opbouwen over meerdere afleveringen zonder zich te binden aan meerdere seizoenen. De afgelopen jaren zijn er meer bijdragen in het genre verschenen, waarvan vele gebaseerd op romans of korte verhalen om griezels te leveren naast sterke prestaties en productiewaarden.
Stephen King schreef het script voor de driedelige Rose Red (2002). Het verhaal draait om een professor uit Seattle die paranormaal begaafden verzamelt om een landhuis te onderzoeken dat verbonden is met 23 verdwijningen. De poging wekt gevaarlijke bovennatuurlijke krachten in het huis. De serie is geschikt voor een snelle kijkbeurt voor fans van spookhuisverhalen, al blijft het onder het sterkste werk van de auteur.
Een ander project van Stephen King staat op nummer 19 met Bag of Bones (2011). Pierce Brosnan speelt een rouwende romanschrijver die zich terugtrekt in een afgelegen hut. Daar ontmoet hij een weduwe en haar kind terwijl hij nachtmerries en een lokale kwaal ondergaat die ouders ertoe drijft hun eigen kinderen kwaad te doen. De compacte lengte maakt het ideaal voor een enkele zit, ondanks een ongelijkmatige uitvoering.
Brand New Cherry Flavor (2021) richt zich op een nichepubliek met zijn surrealistische kijk op de filmindustrie. Rosa Salazar speelt een aspirant-regisseur in het Los Angeles van de jaren negentig die verraad ondergaat en een heks inschakelt voor wraak. De acht afleveringen combineren body horror en industriecritiek op een manier die kijkers beloont die openstaan voor de eigenzinnige stijl.
Gebaseerd op een roman van Sarah Pinborough volgt Behind Her Eyes (2021) een alleenstaande moeder die verstrikt raakt met haar baas en diens vrouw. Wat begint als een liefdesdriehoek verandert in moord en bovennatuurlijke elementen, waaronder astrale projectie. De serie houdt de aandacht vast door de plotwendingen, ook als het tempo vertraagt.
The Shining (1997) kreeg directe input van Stephen King en blijft dichter bij de bronroman dan de film uit 1980. Een gezin raakt opgesloten in een door sneeuw geïsoleerd hotel waar de vader in geweld vervalt. Voorstanders van het boek geven vaak de voorkeur aan deze versie vanwege de trouw, ondanks de kritische reputatie van de film.
Harper's Island (2009) was bedoeld als anthologie maar stopte na één seizoen. Jaren na een eerdere moordgolf op het eiland wordt een huwelijksgezelschap geconfronteerd met nieuwe moorden. Het format creëert paranoia omdat elke gast de dader kan zijn, wat aanspreekt bij liefhebbers van mysteries.
Het verhaal speelt zich af in het Engeland van de jaren zeventig en The Enfield Haunting (2015) beschrijft gerapporteerde poltergeistactiviteit in het huis van de familie Hodgson. Meubels bewogen, voorwerpen vlogen rond en een kind leek bezeten. Politie en buren bevestigden delen van het verhaal, dat later The Conjuring 2 inspireerde. De drie afleveringen benadrukken getuigenissen voor een nuchtere weergave.
Jonge volwassenen in een hospice vormen The Midnight Club (2022) om verhalen te delen om middernacht en beloven contact vanuit het hiernamaals na de dood. Een overkoepelend plot verbindt de groep in plaats van een puur anthologieformaat. De eerste aflevering vestigde een record voor scripted jumpscares, maar de serie balanceert horror met emotionele diepgang.
De verfilming uit 1994 van The Stand toont een griepepidemie die het grootste deel van de mensheid uitroeit. Overlevenden krijgen dromen die hen leiden naar sleutelfiguren in Nebraska of Las Vegas. Vier afleveringen combineren visuele sfeer met narratieve wendingen in dit postapocalyptische drama met horrorwortels.
De Japanse Corpse Party: Tortured Souls (2013) bewerkt een videospel tot een intens grafische vierdelige serie. Schoolomgevingen en folkloregeesten vermengen zich met viscerale beelden die zelfs toegewijde horrorfans op de proef stellen. De korte duur en volwassen toon maken het toegankelijk voor anime- en genrefans.