Pello Ruiz Cabestany: de fiets die een Baskische kampioen redde en later opsloot

De oud-renner publiceert 'Mi bicicleta y otros animales', een boek waarin hij kindermishandeling, angst, pelotondruk en de donkere kant van de sport in de jaren tachtig onthult.

Pello Ruiz Cabestany heeft het trappen omgezet in woorden. De oud-renner uit Guipúzcoa publiceert 'Mi bicicleta y otros animales', een autobiografisch verhaal waarin de fiets eerst als redding verschijnt en daarna als een kooi zonder uitweg. In een uitgebreid interview onthult hij episodes uit zijn jeugd en carrière die hij decennialang verzweeg.

Van levensreddende ontsnapping naar professionele druk

Ruiz Cabestany legt uit dat hij voor het wielrennen koos om te ontsnappen aan een moeilijke omgeving in een San Sebastián die in de jaren zeventig en tachtig werd getekend door geweld en terrorisme. Pello Ruiz Cabestany beschrijft hoe mislukte liefdes, de agressie van de context en het gebrek aan dialoog in zijn familie hem aanzetten tot eindeloos trappen. Later werd dezelfde sport die hem bevrijdde een bron van lijden door de roem, de media-expectaties en de eisen van sponsors en fans.

Jeugd getekend door stilte en misbruik

Het boek bevat twee traumatische episodes die de auteur jarenlang voor zich hield. Een seksuele aanval in zijn jeugd en een poging tot misbruik op zijn zestiende terwijl hij kersen plukte om zijn eerste fiets te kopen. Ruiz Cabestany vertelt dat hij het eerste incident uit zijn geheugen wist omdat er in zijn familie "niet over zulke dingen werd gesproken" en dat hij het normaal vond tot hij besloot het op te schrijven. Het schrijven werkte bevrijdend en stelde hem in staat het te vertellen "zoals hij het aan een vriend zou vertellen".

Angst, hartkloppingen en het hoofd als grootste rivaal

Na zijn triomf in de Vuelta al País Vasco van 1985 liep de druk hoog op en veroorzaakte die angstaanvallen die hij aanzag voor hartproblemen. Hij beleefde een ervaring waarbij hij buiten zijn eigen lichaam leek te staan tijdens een ontspannings- en visualisatiesessie. De arts stelde de diagnose "ernstige angst" en raadde hem aan door te gaan. Ruiz Cabestany betreurt dat in die tijd niemand vroeg naar de mentale gezondheid van de renners: "Als een topsporter problemen had in zijn hoofd, maakte het team zich daar geen zorgen over".

De fiets heeft me veel meer goed dan kwaad gedaan. Toen ik stopte met wielrennen voelde ik geen enkele afkeer tegenover hem. Daarna leerde ik hem te beleven zoals nooit tevoren, door met zadeltassen de wereld rond te reizen.

— Pello Ruiz Cabestany, Interview met Marca over zijn boek

Teamorders, pacten en de dag dat hij ophield ster te zijn

De oud-renner herinnert zich de dag in Luz Ardiden toen hij, ontsnapt en in topvorm, het bevel kreeg om te wachten op Pedro Delgado. Hij stopte en huilde toen hij besefte dat hij geen protagonist meer was, maar een knecht. Hij vertelt ook over surrealistische onderhandelingen in amateurwedstrijden en het aanbod van Greg LeMond om ploegmaats te achtervolgen in ruil voor geld, een verhaal dat hij nog steeds niet heeft verzilverd.

Onopzettelijke doping en het systeem dat niet beschermde

Ruiz Cabestany testte positief op efedrine in een siroop die was voorgeschreven door de arts van de federatie. Hij voelde zich onrechtvaardig behandeld en overwoog zelfs de sport te verlaten. De arts erkende de fout schriftelijk. Jaren later, als perschef, maakte hij van dichtbij de Festina-schandaal mee en hoorde hij de theorieën van Eufemiano Fuentes over wat "niet positief testte".

Mening over het huidige wielrennen en zijn persoonlijke podium

De renner uit Guipúzcoa verklaart zich overtuigd landist en stelt dat Mikel Landa "de beste van de mediagenieke renners" is. Op zijn historische podium plaatst hij Miguel Indurain als de beste, gevolgd door Eddy Merckx en Tadej Pogacar. Hij waardeert dat het huidige wielrennen meer vrijheid biedt en leuker is dan de tijd van totale radiocontrole.

Tags bij dit artikel