Alejandro Torralbo meet zijn carrière niet af aan eigen trofeeën, maar aan de gereedschappen die hij bijna vier decennia lang heeft gebruikt in dienst van de grote sterren van het wielrennen. Hij heeft fietsen afgesteld voor Alejandro Torralbo namen als Olano, Rominger, Sastre, Ullrich, Valverde, Contador en Tadej Pogacar, met in totaal 46 deelnames aan de Vuelta a España. "Ik heb er een overgeslagen", zegt hij nuchter, alsof hij etappes in plaats van jaren telt.
Alles begon in de werkplaats van zijn oom, tussen fietsen en motoren, en al snel maakte hij de overstap naar de professionele wereld. Zijn loopbaan omvat teams als Clas, Mapei, Banesto, Festina, Bianchi, Cervélo, CSC, Saxo Bank, Tinkoff, Katusha en UAE. Die ervaring geeft hem het gezag om onderscheid te maken tussen echte kampioenen en de rest. "Ik zeg kampioenen, want er zijn kampioenen en champignons", grapt hij. Volgens hem kenmerkt een kampioen zich door karakter en duidelijkheid: "Die verplaatst zijn fiets niet elke dag vijf millimeter omhoog of omlaag. Hij wil zijn fiets en als hij erop zit, voelt hij dat het zijn fiets is".
Tussen de beelden die Torralbo koestert, springt die van Tony Rominger met de gele trui na een tijdrit in de Vuelta eruit, zittend tegenover hem in de auto op de terugweg. Ook de overwinning van Carlos Sastre op Alpe d'Huez herinnert hij zich met bijzondere intensiteit. De laatste jaren neemt Tadej Pogacar een prominente plaats in: twee jaar geleden vond hij hem al bijzonder en nu beschrijft hij hem als een renner met karakter die na de rit ham en bier deelt met het team.
Het ontbreken van de Sloveen heeft de routine van UAE in deze editie volledig overhoopgehaald. "Het heeft ons leven veranderd. Dat Tadej er niet is, verandert alles: voor ons, de renners, het publiek, de televisie, iedereen", legt Torralbo uit vanuit zijn decennia aan ervaring. Hij herinnert eraan dat hij zulke situaties al eerder heeft meegemaakt: "Het hoort bij ons contract: je gaat vallen en je gaat pijn lijden". Met Pogacar in de race zou de drukte rond het team veel groter zijn.
De naam van Miguel Indurain komt vanzelf ter sprake. Torralbo werkte met hem samen op wereldkampioenschappen voordat hij bij Banesto kwam en bewaart een onvergetelijke herinnering aan zijn laatste dagen als prof. Hij vindt dat Indurain het juiste moment koos om te stoppen en vat het samen in twee woorden: "Een kampioen en een heer, een gentleman". Opvallend genoeg gebruikt hij dezelfde termen voor Pogacar en verbindt zo twee verschillende tijdperken onder dezelfde notie van grootheid.
De extreme hitte bepaalt deze Vuelta en Torralbo, geboren in Villanueva de Córdoba, verdraagt die beter dan de meesten. "Voor mij is deze temperatuur heel normaal", geeft hij toe, al wijst hij op de impact voor de renners: meer vermoeidheid en slechter herstel. Het team gebruikt armbanden om het dagelijkse herstel te meten en veel leden kleuren geel of rood, terwijl hij altijd op groen staat. Zijn methode is eenvoudig: de telefoon uit, het licht uit en slapen.
Torralbo ziet hoe de sport is veranderd: meer gespecialiseerd met biomechanici en grote structuren. Wat hij het meest mist, zijn de menselijke relaties. Hij herinnert zich dat hij monteurs van andere teams hielp, zoals Kelme met problemen aan de vorken, iets wat vandaag de dag ondenkbaar is. "Nu is het meer een business, het is iets anders", stelt hij. Zijn blik reikt van de ambachtelijke werkplaatsen tot de engineeringafdelingen van de huidige teams, altijd met een sleutel in de hand en een glimlach terwijl hij onderscheid maakt tussen kampioenen en champignons.