Being Heumann portretteert sit-in voor gehandicaptenrechten als ensemble-triomf op TIFF

Siân Heder regisseert Ruth Madeley in een meelevende blik op de bezetting van 1977 die Section 504 vooruitbracht.

De titel Being Heumann verwijst naar gehandicaptenrechtenpionier Judy Heumann, maar de film functioneert het best als een collectief portret van de bredere beweging die zij hielp leiden. Scenarioschrijfster en regisseur Siân Heder volgt haar Oscarwinnende CODA met dit verslag van de bezetting in 1977 van een federaal gebouw in San Francisco.

Historische sit-in drijft het verhaal

Het verhaal draait om het 28-daagse protest dat de autoriteiten onder druk zette om Section 504 van de Rehabilitation Act uit 1973 te handhaven. Die bepaling verbood discriminatie van mensen met een beperking in programma’s die federale middelen ontvingen, ruim een decennium voordat de Americans with Disabilities Act van kracht werd. Ruth Madeley, die spina bifida heeft, portretteert Heumann met felle vastberadenheid.

De looptijd van ruim twee uur laat ruimte voor de uitputtende aard van de sit-in, hoewel het script beperkt stilstaat bij Heumanns persoonlijke geschiedenis voorafgaand aan de gebeurtenissen.

Ensemblecast brengt meerdere perspectieven

De bijrollen verrijken het verhaal. Antwan Tolliver speelt activist Brad Lomax, die gehandicaptenrechten verbindt met de Black Panther-beweging. Madeline Delp vertolkt Kitty Cone, wiens afgemeten aanpak contrasteert met Heumanns meer confronterende stijl. Charlie Rush-Reese is te zien als een nieuwkomer die tijdens het protest zijn eigen stem ontdekt.

Dylan O’Brien speelt televisiereporter Evan White, wiens perspectief verandert nadat hij zich bij de demonstranten voegt. Roberta Colindrez is Joni Breves, Heumanns vertrouwelinge en soms verzorger die haar eigen positie inzet om de groep te steunen. Jon Beavers zorgt voor romantische chemie tegenover de hoofdrolspeelster.

Mark Ruffalo verbeeldt overheidsverzet

Mark Ruffalo geeft gestalte aan minister van Volksgezondheid, Onderwijs en Welzijn Joseph Califano als een vermoeide ambtenaar gevangen tussen beleid en druk. De rol krijgt extra weerklank door Ruffalo’s eigen publieke standpunten tegen bepaalde overheidsacties.

Humaniserende weergave vermijdt veelvoorkomende valkuilen

De film benadrukt de alledaagse realiteit van een beperking, inclusief zorgrelaties, seksualiteit en het gevoel van maatschappelijke onzichtbaarheid. In plaats van een beperking uitsluitend als tragedie of inspiratie te framen, toont de film mensen met een beperking als volwaardige personages. Tijdens de bezetting passen de activisten het gebouw zelf aan om aan toegankelijkheidsnormen te voldoen, wat praktische verandering onderstreept.

Heumanns opmerking dat mensen met een beperking tot een minderheid behoren waar iedereen lid van kan worden, krijgt extra gewicht door een gerichte ontmoeting met Califano. De productie wijst er ook op hoe de autoriteiten worstelden met hun eigen ontoegankelijke faciliteiten bij pogingen tot arrestaties.

Collectief handelen blijft relevant

Hoewel sommige kijkers een diepere verkenning van Heumanns eerdere leven zouden wensen, slaagt de film erin de menselijkheid van de beweging en de kracht van intersectioneel organiseren te belichten. De thema’s weerklinken in de toegankelijkheidsnormen van vandaag en de voortdurende belangenbehartiging. Apple Original Films distribueert het project, dat 2 uur en 7 minuten duurt.

Tags bij dit artikel