De Japanse regisseur Kore-eda Hirokazu brengt zijn nieuwste film naar de competitie van Cannes, waar hij de complexe manieren onderzoekt waarop kunstmatige intelligentie kan samenvallen met persoonlijk verlies. De film draait om een stel dat een levensechte android in huis haalt als vervanging voor hun overleden zoon.

Stel adopteert android die lijkt op hun overleden kind

In het verhaal wenden architect Otone en houtfabrikant Kensuke zich tot geavanceerde technologie na het verlies van hun jonge zoon Kakeru. Ze verwerven een humanoïde android die het uiterlijk en de manieren van de jongen nabootst, in de hoop dat het apparaat hun verdriet zal verzachten. Het verhaal speelt zich grotendeels af in hun zorgvuldig ontworpen gezinswoning, die fungeert als een van de symbolische omhulsels waarnaar de titel verwijst.

Regisseur verbindt AI-verkenning met persoonlijke spijt

Kore-eda Hirokazu herleidt het project tot een nieuwsbericht over een Chinees bedrijf dat overledenen herleeft door persoonlijke gegevens in computersystemen in te voeren. Hij verbindt dit idee met zijn eigen ervaringen, waarbij hij onvoltooide gesprekken met zijn overleden moeder noemt en het algemene verlangen om vollediger te communiceren met degenen die er niet meer zijn.

Woningontwerp en houten architectuur vormen het verhaal

De woning van het gezin kenmerkt zich door innovatieve houten constructie die Kore-eda Hirokazu uitgebreid heeft onderzocht. Hij raadpleegde architecten en leerde hoe traditionele Japanse bouwtechnieken ruimtes creëren die zowel intiem als ruim aanvoelen. De regisseur ziet deze structuren als bossen in een andere vorm, die groei, cycli en de natuurlijke orde van het leven symboliseren.

Jonge acteur brengt authenticiteit in androidrol

De android wordt gespeeld door kindacteur Kuwaki Rimu, die de regisseur selecteerde na audities met 200 jongens. Kore-eda Hirokazu benadrukt de natuurlijke overgangen van de jongen tussen levendige expressies en plotselinge stilte, eigenschappen die de mechanische aard van het personage weerspiegelen. Hij merkt ook op hoe deze momenten kijkers aanzetten tot nadenken over de unieke andersheid van elk kind.

Film contrasteert oosterse en westerse visies op AI

Kore-eda Hirokazu merkt op dat westerse verhalen AI vaak als dystopische dreiging framen, terwijl oosterse perspectieven nadruk leggen op co-existentie. Hij breidt dit idee verder uit door te suggereren dat geavanceerde AI-systemen uiteindelijk onafhankelijke gemeenschappen kunnen vormen en zich kunnen onttrekken aan menselijke zorgen. Deze ontwikkeling, zo betoogt hij, loopt parallel met de universele ervaring dat kinderen hun ouders overtreffen en het gezin verlaten.