Fran Pastor: van Real Madrid naar Bolivia, de ziekte en de terugkeer als sportief directeur van Navalcarnero

De voormalige speler uit de witte jeugdopleiding, die in het buitenland schitterde voordat een kwaal zijn carrière afbrak, beleeft de Copa del Rey nu vanaf de bank van de Madrileense club.

Fran Pastor bracht elf jaar door in de jeugdopleiding van Real Madrid, werd international bij de jeugdteams en groeide op met de overtuiging dat hij de top zou bereiken. Het vertrek uit Valdebebas, verschillende clubs in de Segunda B, blessures en het gebrek aan continuïteit remden zijn ontwikkeling. In Bolivia vond hij eindelijk het niveau dat hij zocht, maar een bloedziekte dwong hem de schoenen aan de haak te hangen. Vandaag is hij als sportief directeur van Navalcarnero nog steeds verbonden met het voetbal dat hij vroegtijdig moest opgeven. De Copa del Rey-wedstrijd tegen Betis treft hem in een nieuwe rol, maar met dezelfde passie als altijd.

Een jeugdopleiding gekenmerkt door normaliteit in Valdebebas

In een gesprek met MARCA blikt Pastor met genegenheid terug op zijn periode bij de Koninklijke. "Real Madrid is mijn thuis, het is waar ik me zowel als persoon als professional heb ontwikkeld", zegt hij. Zijn ouders zorgden er altijd voor dat het clubembleem of sponsorcontracten zijn dagelijks leven niet verstoorden. "Er werd altijd voor normaliteit gezorgd, ik was ook gewoon een gewone jongen", legt hij uit. Die stabiliteit hielp hem om met beide benen op de grond te blijven, ook toen hij al werd gezien als een van de grootste talenten van zijn generatie.

De overstap naar het seniorenvoetbal en de harde realiteit van de jeugdopleiding

De overstap naar het volwassen voetbal veranderde alles. In 2009 werd hij uitgeroepen tot beste speler van een Europees toernooi onder 16 in Frankrijk, maar hij haalde het verwachte niveau niet en werd uitgeleend aan Compostela en Marino de Luanco. Daarna volgden zes clubs in de Segunda B. "Het is niet makkelijk, want het is waar dat je als speler, om het zo te zeggen, wordt uitverkoren binnen zo’n grote jeugdopleiding, je bent bekend in Spanje en bijna in heel Europa, en plotseling heb je in het voetbal een belangrijk jaar, vooral in die overgang van jeugd naar senioren, en presteer je niet zoals vooral van jou wordt verwacht", vertelt hij.

Het jeugdelftal won de Copa del Rey, maar hij voelde zich geen deel van dat succes. "Ik voelde me geen winnaar van de Copa del Rey. Het is een fout, het is een fout". Gewend om de hoofdrol te spelen, vond hij het moeilijk om een bijrol te accepteren. "Mijn hoofd was er op dat moment niet klaar voor om te zeggen: ‘Verdorie, als ik een leider in dat team had moeten zijn, begreep ik niet hoe ik reserve kon zijn of niet werd opgeroepen’".

Bolivia: de droom die uitkwam en de klap van de ziekte

Op zijn 25e, na aanbiedingen die nooit concreet werden en een hamstringblessure, dacht Pastor aan stoppen. Een telefoontje bracht hem naar Bolivia. Hij speelde voor Real Potosí, waar hij tien doelpunten maakte, en daarna voor The Strongest. Hij speelde in de Copa Libertadores en voelde dat hij eindelijk het professionele niveau bereikte waarnaar hij had gestreefd. "Ik speelde in de hoogste divisie, maakte het verschil en zag mijn weg als professional... buiten mijn land, maar mijn moment was aangebroken".

Het aanhoudende vermoeidheidsgevoel deed de alarmbellen rinkelen. Onderzoek wees uit dat hij een hypoplastisch myelodysplastisch syndroom had. Een beenmergtransplantatie werd overwogen, maar de artsen kozen voor immunosuppressieve behandeling die hij nog steeds krijgt. "Ik was een jongen die vocht om mooie dingen mee te maken op professioneel vlak en wanneer je die dingen eindelijk meemaakt, moet je stoppen". Nu gaat hij elke drie maanden op controle en weet hij niet of hij in de toekomst een transplantatie nodig zal hebben.

De terugkeer naar het voetbal via de sportieve leiding

Na bijna een jaar weg te zijn geweest, bracht een uitnodiging van een vriend hem terug naar Valdebebas om wedstrijden van de jeugd te bekijken. Hij begon zich te scholen als trainer en richtte zich op scouting. Alberto Lozano, sportief directeur van Alcorcón, opende deuren voor hem. Zo belandde hij bij Navalcarnero, waar hij als sportief directeur werkt. "Vandaag de dag geloof ik dat ik hier ben gekomen door hard werken, door veel toewijding, door die uren in de auto".

Adviezen voor jong en oud voor de wedstrijd tegen Betis

Pastor vraagt de spelers van Navalcarnero om volop te genieten van de bekerwedstrijd zonder de stabiliteit in de kleedkamer te verliezen. "Wat jullie meemaken tegen Betis is dankzij jullie, jullie hebben een fantastische Copa Federación gespeeld, dat hebben jullie op eigen kracht verdiend". Zijn boodschap is duidelijk: "Laat het externe lawaai jullie niet gek maken, jullie zullen 200.000 schijnwerpers zien maar er is er eigenlijk maar één, en dat is de bal en het vermogen om de tegenstander recht in de ogen te kijken". Hij toont zich trots op de voorzitter van de club en waardeert de familiale sfeer.

Tags bij dit artikel