Regisseur Celyn Jones koesterde al lang de wens een film te maken over Henry Paget, de 5de markies van Anglesey, wiens extravagante leven hem de bijnaam de dansende markies opleverde. Het project resulteerde in Madfabulous, een film die in première ging op het BFI Flare-festival en tijdens de Pride-maand in Britse bioscopen draaide.
Paget erfde de familiezitplaats Plas Newydd op het Welshe eiland Anglesey en verwierf al snel faam met weelderige feesten, eigen theaterproducties en zijn kenmerkende vlinderdans in doorschijnende zijden gewaden. Hij verkwistte een fortuin dat in hedendaagse termen meer dan 60 miljoen pond waard zou zijn en overleed in 1905 op 29-jarige leeftijd aan complicaties van tuberculose. Historici hebben zijn huwelijk en publieke persona lang bestudeerd als bewijs van fluïde genderexpressie in het late victoriaanse tijdperk.
Jones dacht meteen aan Callum Scott Howells voor de hoofdrol. De ster uit It's a Sin leverde een vertolking die charme, kwetsbaarheid en de theatrale flair combineerde die nodig was om zowel het publieke excess als de privéproblemen van verslaving en verwaarlozing te laten zien. Ruby Stokes speelde de nicht en echtgenote Lily van Paget, terwijl de ervaren acteur Rupert Everett de toegewijde butler Gelert neerzette met een ingetogen fysieke aanwezigheid die de tol van het huishoudelijke excess benadrukte.
De productie keerde terug naar het echte landgoed Plas Newydd, waar Paget ooit woonde. Een verre verwante, Clara Paget, verschijnt als hoofd van het theatergezelschap van de markies. De kostuums krijgen nu een eigen ruimte op de historische locatie, waardoor een vergeten foto uitgroeit tot een volledige viering van de figuur.
In Bangor werd de film al snel de bestverkochte titel sinds Barbie en trok meer dan 3000 bezoekers in ongeveer tweeënhalve week in één kleine bioscoop. Bezoekers van Q&A's door het hele Verenigd Koninkrijk deelden zeer persoonlijke reacties, waarbij sommigen aangaven dat het verhaal hen in hun jongere jaren veel had betekend.
I think Henry was for the people, and I think the film is for the people.
Jones verwerpt het idee van een kortstondige schijnwerper op de Welshe cinema. Hij ziet duurzame onafhankelijke verhalen als essentieel voor banen, vermaak en representatie in een tijd waarin de Britse indie-film met aanhoudende uitdagingen kampt. Hij bereidt al zijn volgende film voor: Mountain, een persoonlijk coming-of-age-verhaal dat zich afspeelt in de jaren tachtig.