The Sopranos verwierf zijn status als een van de invloedrijkste dramaserie dankzij de consistente diepgang en gelaagde vertelwijze over 86 afleveringen. De reputatie als transformerend voor kabeltelevisie is terecht. Verschillende eerdere series leverden innovaties die de weg vrijmaakten voor het soort ambitieuze verhalen dat The Sopranos later perfectioneerde.
HBO's Oz ging in 1997 in première, twee jaar voor The Sopranos. De serie toonde het leven in een zwaarbeveiligde gevangenis met ongefilterd geweld, frequente personagesterfte en expliciete inhoud die destijds ongekend was op televisie. Hoewel latere seizoenen ongelijkmatig werden, stelde Oz nieuwe normen voor volwassen thema's en intensiteit die het gevangenisgenre breed beïnvloedden.
The Prisoner, uitgezonden van 1967 tot 1968, presenteerde een experimenteel drama over een man die vastzit op een mysterieus eiland. De surrealistische toon en weigering om gemakkelijke antwoorden te geven, gingen ver voorbij conventioneel vertellen. De serie maakte de weg vrij voor latere shows om dromerige sequenties en uitdagende vertellingen op te nemen, elementen die ook in The Sopranos terugkwamen.
Van 1997 tot 2003 bouwde Buffy the Vampire Slayer ingewikkelde seizoen-arcs en langdurige karakterontwikkeling over 144 afleveringen. Het bracht verfijnde continuïteit en emotionele inzet naar netwerktelevisie op manieren die later standaard werden. Hoewel sommige afleveringen wisselend van kwaliteit waren, toonde de serie hoe serialized storytelling kon floreren buiten de kabel.
Twin Peaks ging in 1990 in première en keerde terug in 2017. De mix van mysterie, fantasy en horror liet een duidelijke stempel achter op latere drama's. Maker David Chase heeft de invloed op The Sopranos erkend, met name het gebruik van droomsequenties. De vroege seizoenen en de gedurfde revival van 2017 gelden beide als mijlpalen in experimentele televisie.
Van 1972 tot 1983 combineerde M*A*S*H comedy en drama met opmerkelijk emotioneel bereik over meer dan 200 afleveringen. De bereidheid om tussen tonen te schakelen en de iconische finale herdefinieerden wat langlopende series konden bereiken. Vroege seizoenen tonen hun leeftijd, maar de serie bewees dat een sitcom echt dramatisch gewicht en blijvende culturele weerklank kon dragen.