Vijftig jaar na publicatie blikt Stephen King terug op de onwaarschijnlijke weg van zijn debuutroman Carrie. Wat begon als een kortverhaalidee dat hij bijna in de prullenbak gooide, is uitgegroeid tot een van de meest blijvende werken in de moderne horror, met een baanbrekende film uit 1976, meerdere remakes, een Broadwaymusical en een nieuwe serie op Prime Video.
In het begin van de jaren zeventig was King leraar Engels in Maine en onderhield hij een jong gezin met een krap budget. Hij vulde zijn inkomen aan met korte verhalen die hij verkocht aan tijdschriften als Cavalier, vaak voor ongeveer 200 dollar. Het huishouden had zelfs geen telefoon. In die periode begon hij het verhaal te ontwikkelen van een sociaal geïsoleerd tienermeisje genaamd Carrie White dat telekinetische krachten ontdekt na jaren van pesten op school en mishandeling thuis.
Het idee putte uit verschillende bronnen, waaronder Kings korte ervaring als schoonmaker in een meisjeskleedkamer en herinneringen aan twee buitengesloten klasgenoten uit zijn jeugd. Hij zag het verhaal aanvankelijk als een snelle verkoop aan een tijdschrift, maar merkte al snel dat het materiaal uitgroeide tot meer dan dat formaat.
Omdat hij twijfelde aan zijn vermogen om overtuigend vanuit het perspectief van een tiener te schrijven en zich zorgen maakte over de lengte, gooide King de eerste pagina's weg. Zijn vrouw Tabitha King haalde ze eruit, las het werk en spoorde hem aan om door te gaan. Hij voltooide het manuscript in de daaropvolgende drie maanden.
Redacteur Bill Thompson bij Doubleday kocht de roman voor 2500 dollar na een persoonlijk gesprek in New York. Het nieuws kwam per telegram omdat de Kings nog geen telefoon hadden. Carrie verscheen in april 1974 met een eerste oplage van 30.000 exemplaren. Hoewel de hardcoververkoop bescheiden was, zorgde een paperbackdeal van 400.000 dollar ervoor dat King kon stoppen met lesgeven en fulltime kon schrijven.
De filmrechten werden verkocht voor slechts 500 dollar, waarbij de uitgever de helft kreeg. King herinnerde zich later dat het bedrag lager lag dan wat hij soms verdiende met één enkel tijdschriftverhaal. De verfilming uit 1976, geregisseerd door Brian De Palma en met Sissy Spacek in de hoofdrol, werd een commercieel en kritisch succes en bracht bijna 34 miljoen dollar op in de VS met een budget van 1,8 miljoen dollar.
De Palma hield gezamenlijke audities met vriend George Lucas voor hun respectievelijke projecten. Spacek, toen 26, arriveerde voor haar screentest opzettelijk onverzorgd om het ongemak van het personage uit te beelden. De climax van de film, de promscène rond de beruchte grap met varkensbloed, blijft een van de meest effectieve scènes uit de horrorfilmgeschiedenis.
Ik dacht bij mezelf: 'Man, dit publiek gaat niet om dit kleine blanke meisje met haar menstruatieproblemen geven.' Maar naarmate de film vorderde, werd het publiek steeds levendiger.
De film kreeg Oscar-nominaties voor Spacek als beste actrice en Piper Laurie als beste vrouwelijke bijrol. King heeft de blijvende kracht van het verhaal altijd toegeschreven aan de oerbevrediging van het zien hoe een gepeste buitenstaander eindelijk terugvecht. Het 50-jarig jubileum valt samen met nieuwe adaptaties die hetzelfde materiaal opnieuw verkennen, een bewijs dat het verhaal van Carrie White nog steeds resoneert bij het publiek.