Regisseur Siân Heder volgt haar Oscarwinnende succes met CODA door haar aandacht te richten op een cruciaal hoofdstuk in de Amerikaanse geschiedenis van de rechten van gehandicapten. Haar nieuwe film Being Heumann dramatiseert hoe activiste Judith Heumann de langste sit-in in een federaal gebouw leidde, een protest dat ambtenaren dwong om lang genegeerde eisen voor toegankelijkheid en gelijkheid onder ogen te zien.
BAFTA-genomineerde Ruth Madeley vertolkt Heumann en levert een rol die vastberadenheid, humor en emotionele diepgang combineert. De productie brengt de grootste groep gehandicapte acteurs ooit samen voor één film, waarmee het vorige record uit de klassieker Freaks uit 1932 wordt verbroken.
Madeley benadrukte het belang van het zien van meerdere gehandicapte personages met eigen standpunten. Ze merkte op dat het verhaal de valkuil vermijdt om één personage alle ervaringen binnen de gehandicaptencommunity te laten vertegenwoordigen.
De film legt sterk de nadruk op de persoonlijke banden die de activisten in stand hielden. Madeley besprak de dynamiek tussen Heumann en haar vriendin Kitty, gespeeld door Madeline Delp. De twee vrouwen delen de ervaring van rolstoelgebruik, maar hebben sterk verschillende visies op handicap en vrouw-zijn, wat authentieke spanning creëert die hun alliantie uiteindelijk versterkt.
Siân Heder ontdekte een verrassende romantische subplot tijdens het onderzoek naar het echte protest van 1977. Interviews onthulden dat activist Jim Pechin relaties had met meerdere vrouwen die bij de bezetting betrokken waren. Heder verwerkte de resulterende liefdesdriehoek om te laten zien hoe de sit-in een zeldzaam moment van vrijheid en experimenteren werd voor jonge gehandicapten die vaak geïsoleerd of geïnstitutionaliseerd waren.
Dit was Woodstock in een federaal gebouw. Dit is rumspringa voor deze mensen.
Madeley prees het script omdat het gehandicapte personages presenteert als volledig seksuele en romantische wezens, in tegenstelling tot de gebruikelijke neiging in de media om handicap te deseksualiseren.
Mark Ruffalo speelt Joseph A. Califano Jr., de minister van Volksgezondheid, Onderwijs en Welzijn die zich verzette tegen de eisen van de demonstranten. Ruffalo en Heder werkten eraan om het personage diepgang te geven in plaats van hem te reduceren tot een eendimensionale antagonist.
Ieder protestverhaal heeft een schurk nodig. Dat is de beste manier om het te doen. Joseph is een interessant personage omdat hij zichzelf zag als linkse en liberale figuur die vecht voor de underdog.
Heder merkte op dat Califano de episode zag als een smet op een verder progressief palmares. De film eindigt met een telefoongesprek waarin Heumann hem de schurk noemt die het verhaal nodig heeft, maar ook erkent dat hij uiteindelijk toegaf.
De voltooide film is te streamen op Apple TV en biedt het publiek een genuanceerde blik op een transformatief moment in de burgerrechten geschiedenis en het persoonlijke leven van de mensen die het meemaakten.