Een afgelegen Japans pension wordt het onwaarschijnlijke decor voor eindeloze déjà vu in de sci-fi-komedie River. Elke twee minuten springt de klok terug, maar elke personage behoudt de volledige herinnering aan de vorige cyclus. Regisseur Junta Yamaguchi perst humor, warmte en een compleet verhaal in die korte momenten zonder dat de beperkte duur ooit beperkend aanvoelt.
De meeste tijdlusverhalen spelen zich af over volledige dagen of uren. River comprimeert de cyclus tot slechts 120 seconden en zorgt ervoor dat de hele cast de herhaling samen meemaakt. Het resultaat is een hectische samenwerking waarbij het personeel van het pension gasten bedient, kamers schoonmaakt en hun gezamenlijke probleem oplost voordat alles weer terugkeert naar het beginpunt.
Kleine verstoringen groeien al snel uit tot grotere problemen. Kommetjes vullen zich halverwege de maaltijd opnieuw, gesprekken beginnen halverwege de zin opnieuw en simpele taken veranderen in slapstickrampen. Deze herhaalde momenten zorgen zowel voor gelach als voor een lichte melancholie wanneer de personages beseffen dat hun acties geen blijvende gevolgen hebben totdat ze het patroon doorbreken.
De film leunt niet alleen op gags. De groeiende frustratie van een ober met dezelfde bestelling wordt een running gag die ook diepere irritatie met zijn eigen vastgelopen leven onthult. Personeelsvergaderingen om een ontsnapping te bedenken combineren slapsticktiming met echte bezorgdheid voor elkaar en veranderen het pension in een drukpan van kameraadschap.
Onder de oppervlakte dwingen de lussen de personages om te onderzoeken wat ze écht willen. Sommigen jagen persoonlijke doelen na, anderen zoeken verbinding. Het verhaal verschuift geleidelijk van puur overleven naar stille vragen over zingeving, waardoor de comedy verdiend aanvoelt in plaats van leeg.
Junta Yamaguchi verkende eerder al een venster van twee minuten in zijn film Beyond The Infinite Two Minutes uit 2020. Dat eerdere verhaal liet personages twee minuten in de toekomst kijken en die kennis gebruiken voor luchtige grapjes en alledaagse oplossingen. River breidt hetzelfde kernidee uit tot een volledige lus die iedereen treft en voegt emotioneel gewicht en groepsdynamiek toe.
Riko Fujitani keert terug in een nieuwe rol als Mikoto en gebruikt de resets om haar crush Taku (Yuki Torigoe) te voorkomen dat hij het pension verlaat. De souschef organiseert steeds wanhopiger strategiebijeenkomsten. Deze persoonlijke inzet geven de film een meer introspectieve toon terwijl de speelse geest van Yamaguchi’s eerdere werk behouden blijft.
River onderscheidt zich van andere lusverhalen zoals Groundhog Day of Edge of Tomorrow door zijn sci-fi-premisse stevig te verankeren in het Japanse dorpsleven en de dagelijkse ritmes van het horecawerk. De korte cycli voelen nooit repetitief voor het publiek omdat elke reset nieuwe personagereacties en escalerende chaos brengt.