Decennia na de eerste release staat Blade Runner nog steeds als een van de meest blijvende prestaties in de filmgeschiedenis. Wat in 1982 begon als een commercieel fiasco, is uitgegroeid tot een mijlpaal in de sciencefiction dankzij de aanhoudende revisies van regisseur Ridley Scott.
In een recent gesprek bij de heruitgave van Kingdom of Heaven ter gelegenheid van het twintigjarig bestaan, ging Scott in op de vijf verschillende versies van Blade Runner. Hij wees de Final Cut uit 2007 aan als de editie die het publiek het eerst moet zien en beschreef die als de verwezenlijking van zijn oorspronkelijke visie op een door regen en technologie gedomineerd Los Angeles.
Scott merkte op dat elke versie waarde heeft, inclusief de oorspronkelijke bioscoopversie met de voice-over van Harrison Ford. Hij trok vergelijkingen met klassieke noir-verhalen en noemde de invloed van films als Apocalypse Now bij de beslissing om die voice-over toe te voegen. Toch maakte hij duidelijk welke afloop hij zelf voor ogen had.
Ik weet welke versie ik mooi vind: degene die eindigt in de liftschacht en die niet eindigt met een vertrek naar dat prachtige berglandschap.
Scott heeft Blade Runner al jarenlang omschreven als zijn meest complete en persoonlijke film. Hij regisseerde de film kort na het overlijden van zijn broer Frank, die bij de Royal Navy had gediend en later aan terminale kanker leed. De thema’s van sterfelijkheid, identiteit en kunstmatig leven kregen daardoor extra gewicht als uitlaatklep voor verdriet.
Die emotionele basis krijgt nog meer betekenis door de iconische monoloog ‘Tears in the Rain’ van Rutger Hauer. Scott kreeg later nog een zware klap te verwerken met het overlijden van zijn broer en collega-regisseur Tony Scott, wat de sombere sfeer van de film voor hem nog verder verdiept.
Tijdens de première van Alien: Romulus, die hij produceerde, deelde Scott op Letterboxd zijn persoonlijke top vier. Blade Runner stond op de derde plaats, een zeldzame openlijke erkenning van zijn eigen werk die het blijvende belang voor hem onderstreept. De regisseur prees de film omdat die het genre heeft vernieuwd, terwijl hij tegelijk de wortels in hard-boiled detectiveverhalen erkende.
Voor het hedendaagse publiek blijft de Final Cut de meest gewaardeerde versie, met een visuele en thematische rijkdom die de tand des tijds heeft doorstaan. Scotts aanhoudende pleidooi voor zijn favoriete versie zorgt ervoor dat nieuwe generaties het verhaal zien zoals hij het uiteindelijk bedoeld heeft.