Owen Wilson en Alan Ritchson nemen de leiding in Runner, een compacte actiethriller die twee capabele acteurs paart in een missie om een orgaan te bezorgen onder hoge druk. De film verschijnt op een moment dat gevestigde sterren elk prominente rol lijken te willen, maar hij onderscheidt zich door zijn vlotte tempo en gerichte verhaalvertelling.
Scott Waugh regisseert het verhaal van Hank Malone, een voormalige oorlogsheld die in Brisbane als koerier werkt en recent een jaar nuchter is. Hij krijgt de opdracht een gedoneerde lever van het vliegveld naar een ziekenhuis aan de Gold Coast te brengen en wordt daarbij gekoppeld aan de praatgrage Ben Bishop, gespeeld door Wilson. Al snel merken ze dat ze worden achtervolgd door gewapende mannen onder leiding van Damian Zaldívar, wiens vader hetzelfde orgaan dringend nodig heeft.
Met nog maar enkele uren voordat de lever onbruikbaar wordt, navigeren de twee door chaotisch verkeer en gewelddadige confrontaties om de ongeruste moeder te bereiken die op haar dochter wacht. Het uitgangspunt blijft eenvoudig, waardoor de actiescènes de film domineren.
Ritchson, die ook als producent optreedt, brengt echte uitstraling naar Hank. Het personage combineert een persoonlijke missie ter nagedachtenis aan zijn overleden dochter met een terughoudende bereidheid om geweld te gebruiken wanneer dat nodig is. Zijn spel mengt droge humor met stille vastberadenheid, waardoor de rol boeiender wordt dan een standaardactieheld.
Wilson levert zijn kenmerkende praatgrage charme als Ben en maakt van wat een irritant personage had kunnen zijn een amusante en loyale metgezel. De interactie tussen de twee hoofdrolspelers zorgt voor een effectieve buddyfilm-balans, waarbij Wilsons non-stop commentaar Ritchsons meer gegronde aanwezigheid compenseert.
Waugh houdt de actie gaande met heldere, stevige scènes die praktische stunts benadrukken boven overmatig effectgebruik. De film profiteert van zijn korte lengte, vermijdt onnodige subplots en houdt de spanning tijdens de centrale achtervolging vast.
Sommige hoeken zijn afgesneden, waaronder visuele effecten die verfijning kunnen gebruiken en een setting die vooral dient als belastingvoordeel in plaats van verhaalbehoefte. Toch helpen de bewuste humor en de toegewijde prestaties het project boven zijn beperkingen uit te stijgen.
Runner slaagt als pretentieloze entertainment die zijn sterren laat schitteren. Kijkers zullen zich waarschijnlijk de boeiende centrale duo meer herinneren dan eventuele productietekortkomingen, en de film laat het publiek achter met de hoop dat Wilson en Ritchson opnieuw samenwerken in een project met een hoger budget.