Miike Takashi herinterpreteert de 'Bad Lieutenant'-saga met Japanse natuursspiritualiteit

Wereldpremière op het Toronto Film Festival markeert een nieuwe benadering van het verhaal over de corrupte agent, waarbij katholieke schuld en karmische absurditeit plaatsmaken voor eerbied voor de natuur.

De Japanse filmmaker Miike Takashi heeft de langlopende "Bad Lieutenant"-reeks opnieuw vormgegeven voor een nieuwe culturele context. Zijn bijdrage, getiteld Bad Lieutenant: Tokyo, beleeft zijn wereldpremière op het Toronto Film Festival en verschuift het morele zwaartepunt van een monotheïstische religie naar een Japanse vorm van spiritualiteit die geworteld is in de natuur.

Van katholieke schuld naar eerbied voor de natuur

Abel Ferrara's origineel uit 1992 plaatste zijn gevallen rechercheur in een wereld die werd bepaald door katholieke schuld en de mogelijkheid van verlossing. Werner Herzogs vervolg uit 2009 verwijderde dat religieuze kader vrijwel volledig en koos voor een absurdistisch universum zonder hogere macht. Miike koos een andere weg en putte uit Japans diffuse respect voor de natuur en meerdere goden in plaats van één enkele godheid.

"In Japan volgen we geen monotheïstische religies, althans de meeste mensen niet, maar we hebben wel een gevoel van spiritualiteit ten opzichte van verschillende goden, zoals de natuur," zegt Miike. "We hebben enorm veel respect voor de natuur. Het is iets waar we bang voor zijn."

De langzame corruptie van een rechercheur

Het verhaal volgt luitenant Yabuki, gespeeld door Oguri Shun, een rechercheur die worstelt met een drugsverslaving en gokschulden. Hij werkt samen met de Amerikaanse FBI-agente Gwen Birgssen, vertolkt door Lily James, terwijl hij een aan de yakuza gelieerde moordenaar achtervolgt. Miike beschrijft het personage als typerend voor veel Japanse mannen wier persoonlijke tekortkomingen hen uiteindelijk opslokken.

Miike ziet de corruptie als systemisch. Hij is het ermee eens dat effectief politiewerk vaak vereist dat agenten het criminele milieu betreden dat ze onderzoeken, waardoor ze zichzelf onvermijdelijk bezoedelen. De film portretteert deze neergang als structureel in plaats van puur individueel.

Castingkeuzes en creatieve vrijheid

Miike koos Oguri vanwege diens bereidheid om de verwachtingen van het publiek te trotseren. De acteur combineert filmrollen al meer dan tien jaar met toneelwerk, waaronder Shakespeare-producties. Deze achtergrond heeft hem voorbereid op een rol die conventionele beelden van sterrendom uitdaagt.

Lily James kwam via distributeur Neon aan boord. Miike prees haar ingetogen houding op de set en haar snelle aanpassing aan Japanse productiemethoden. Hij wijst op een gedeelde kwaliteit tussen zijn twee hoofdrolspelers die de samenwerking ten goede kwam.

Ik kreeg zoveel vrijheid. Ze controleerden voortdurend of ik tevreden was in elke fase van de productie, inclusief het schrijven van het script, het acteren op de set en zelfs het montageproces.

— Miike Takashi, Interview over Bad Lieutenant: Tokyo

Geweld, psychologie en toekomstige mogelijkheden

Miike heeft in zijn carrière vaak geweld verkend, maar zijn focus is verschoven naar de psychologie van degenen die het plegen. Hij wil personages verder duwen dan de grenzen die scripts en publieksverwachtingen stellen, of dat nu leidt tot intense drama of, in een ander verhaal, een rustig familieverhaal.

Producer Sam Pressman noemde de reeks een "anti-franchise franchise", waarbij elke regisseur volledige controle krijgt. Miike hoopt dat deze openheid blijft bestaan en ziet versies voor zich die zich afspelen in Frankrijk, de Filipijnen of Centraal- en Zuid-Amerika.

Een low-budgetmentaliteit behouden

Ondanks de samenwerking met grote internationale partners aan Bad Lieutenant: Tokyo ziet Miike zichzelf nog steeds als een low-budgetfilmmaker in hart en nieren. Hij waardeert de energie en passie die ontstaan wanneer middelen beperkt zijn en acteurs en crew zichzelf uitdagen.

De leeftijd heeft zijn tempo vanzelf vertraagd, maar hij accepteert die verandering. Hij droomt van grotere budgetten, maar werkt met wat beschikbaar is en richt zich op het pure plezier van het filmproces.

Tags bij dit artikel