Afkomstig uit Praia, Parijs, Lissabon, Atlanta of New York, hebben de supporters van Kaapverdië duizenden kilometers afgelegd om de eerste wedstrijd van hun nationale elftal op een WK niet te missen. De inspanning van de reis doet er weinig toe als het gaat om het meemaken van een moment dat na een eeuw wachten komt.
Een van hen vatte het voor de wedstrijd kernachtig samen: "Ik vind het Spaanse team leuk, ik heb veel respect, maar wij winnen met 3-1". Het vertrouwen en de euforie waren aanstekelijk, en staken scherp af bij de meer ingetogen sfeer onder de Spaanse supporters.
De beslissing om het toernooi uit te breiden naar 48 landen heeft kritiek gekregen, maar de minuten voor de confrontatie tussen Spanje en Kaapverdië toonden al het positieve effect. De grote mogendheden blijven favoriet, maar ook de kleinere teams verdienen het om deze ervaring minstens één keer te beleven.
De vergelijking met de nationale competities ligt voor de hand: bescheiden clubs als Ceuta, Racing de Ferrol of Mirandés hebben evenveel recht om mee te doen als de historische grootheden. In het wereldvoetbal geldt hetzelfde.
Hoewel Kaapverdië vermoedelijk slechts drie wedstrijden in het toernooi speelt, kan niemand hun deze ervaring afnemen. De aankomst in het stadion op het ritme van de batukada, de verwachtingsvolle blikken van de debutanten en de sfeer die hun kleine gemeenschap creëerde, deden de decibellen in het stadion stijgen en brachten het voetbal terug naar zijn ware essentie.
Ik vind het Spaanse team leuk, ik heb veel respect, maar wij winnen met 3-1
Het Mercedes-Benz Stadium in Atlanta droeg bij aan de belevenis. De immense ruimte, het comfort, de klimaatbeheersing en het vooruitstrevende dak maken het tot een toonbeeld van organisatie en schoonheid. De Verenigde Staten laten met dit soort faciliteiten zien dat ze op een ander niveau opereren.