Jorge Valdano is terug op de tribune van El País met een column die elegantie en diepgang combineert om de recente persconferentie van Florentino Pérez te onderzoeken. Onder de titel “De macht heeft geen microfoon nodig” betoogt de voormalige algemeen directeur van Real Madrid dat wie zoveel institutioneel, sportief en economisch gewicht heeft, geen stem hoeft te verheffen om dat te benadrukken.
De Argentijn vertrekt vanuit een duidelijke paradox: Florentino Pérez ging voor de microfoons zitten om geruchten de kop in te drukken, zijn leiderschap te versterken en zijn toekomst aan het hoofd van de club te schetsen. Toch vindt Valdano dat het eigen parcours van de voorzitter al voldoende was en dat zo’n uitgebreide vertoning overbodig was. De voorzitter heeft Real Madrid op zakelijk, sportief en institutioneel vlak onbetwistbaar heropgebouwd, met titels, recordinkomsten, wereldwijd prestige, een vernieuwd stadion en een bijna totale electorale controle.
Daarom vat Valdano zijn centrale idee samen in twee directe zinnen: “Madrid vertegenwoordigt de macht” en “Florentino Pérez ook”. Vanuit die dominante positie klinken klachten of verklaringen anders dan bij een kleinere club die publieke steun zoekt.
Valdano gaat niet uit de weg voor het schandaal rond Negreira en noemt het openlijk “een enorm schandaal”. Toch voegt hij een belangrijk nuance toe: het erkennen van de ernst van de zaak betekent niet dat het de oorzaak is van alle problemen van de club. De oud-speler verwerpt de stelling dat Real Madrid de afgelopen jaren zeven landstitels zijn ontnomen of dat de huidige kloof met Barcelona enkel door arbitragebeslissingen valt te verklaren. Voor hem worden grote clubs afgemeten aan wat ze op het veld presteren, niet aan voortdurende grieven.
Naar buiten treden om met woorden te vechten kan een slecht signaal zijn wanneer een instelling voldoende argumenten in de feiten heeft.
De tekst gaat ook in op de interne situatie van het team. Valdano herinnert eraan dat elke elitaire selectie gedurende een seizoen spanningen, discussies en crises doormaakt. Doorslaggevend is volgens hem niet de totale afwezigheid van conflicten, maar het bestaan van leiderschap dat voorkomt dat een ruzie uitgroeit tot een diepe kloof. In die zin ziet hij de interventie van Florentino Pérez als een poging om schade te beperken na enkele dagen mediageweld rond de kleedkamer.
Valdano uit daarnaast een subtiele kritiek op de directe omgeving van de macht. Hij wijst erop dat Florentino Pérez sprak over de felicitaties die hij na zijn persconferentie ontving, maar waarschuwt dat leven te midden van lof de waarneming van de realiteit kan vertekenen. Vleiers helpen zelden om de koers te corrigeren en bevestigen meestal alles, terwijl het nuttiger zou zijn om afwijkende stemmen te horen.
De oud-bestuurder erkent zonder voorbehoud het nalatenschap van Florentino Pérez en plaatst hem in de geschiedenis van de club. Juist uit dat respect eist hij een grotere hoogte: wanneer de macht zo evident is, hoeft ze niet stap voor stap te worden gerechtvaardigd. Real Madrid, besluit Valdano, hoeft zich niet als slachtoffer voor te doen om reusachtig te blijven. De club is sterker wanneer ze speelt, wanneer ze wint en wanneer ze de feiten laat spreken in plaats van haar luidsprekers. Want, zoals de titel van de column zelf aangeeft, echte macht heeft geen microfoon nodig.