Een nieuwe verfilming van Charles Dickens' A Christmas Carol lijkt nauwelijks nodig, gezien de vele kerstuitzendingen die al draaien. Toch biedt het project een tijdig vehikel voor Johnny Depp om zijn status als hoofdrolspeler terug te winnen met een opvallende vertolking onder regie van Ti West.
West, bekend van films als The House of the Devil en de X-trilogie, brengt een consistent donkere toon in het vertrouwde verhaal. Het resultaat lijkt meer op een horrorfilm dan op een familieklassieker, compleet met jumpscares, groteske beelden en spookachtige figuren die doen denken aan American Horror Story. De aanpak maakt de film ongeschikt voor jonge kijkers.
De productie is van hoog niveau, met een sterke visuele vormgeving die de griezelige sfeer ondersteunt. De bijrolbezetting voegt extra gewicht toe, aangevoerd door Ian McKellen als Jacob Marley.
Scenarioschrijver Nathaniel Halpern voegt lagen toe door Marley levend te tonen in een openingssequentie, waarin hun gedeelde hebzuchtige aard wordt benadrukt. Het verhaal springt vervolgens zeven jaar vooruit naar een volledig gevormde Scrooge die de verwachte 'humbug'-zinnen uitspreekt. De vertelling is verdeeld in staves, in navolging van de structuur van Dickens' oorspronkelijke novelle.
De drie geesten arriveren met onderscheidende, onheilspellende ontwerpen. Andrea Riseborough verschijnt als de Geest van het Verleden in een vervallen gedaante. Tramell Tillman speelt de Geest van het Heden, wiens fysieke aftakeling gevangen wezens in hem onthult. De Geest van de Toekomst verschijnt als een bovenaardse figuur met een kraai die uit zijn mond komt.
Temidden van de bovennatuurlijke dreigingen, waaronder zombie-achtige geesten, vindt de film ruimte voor stillere momenten. Depp brengt Scrooges begraven menselijkheid over via scènes van verlies rond zijn overleden partner, zijn mislukte romance met Belle en bezorgdheid om Tiny Tim, de zoon van werknemer Bob Cratchit, gespeeld door Rupert Grint.
De verlossingsboog laat Depp overschakelen naar lichtere, komische terreinen. Hij bezoekt zijn neef Fred, vertolkt door Sam Claflin, en Freds vrouw Clara, gespeeld door Daisy Ridley, en brengt een gans mee in een vrolijke sequentie.
Uitgerust met protheses en gezichtsbeharing geeft Depp een groter-dan-leven-vertolking die doet denken aan Albert Finney's musicalversie uit 1970. Zijn gevestigde charisma verankert uiteindelijk de rol en helpt de film zijn doel te bereiken: de acteur opnieuw in het centrum van grote studiofilms te plaatsen.