De nieuwe documentaire House of Criticism biedt een intiem portret van twee van New Yorks meest invloedrijke kunstcritici, Jerry Saltz en Roberta Smith. De film volgt hun dagelijkse routines, professionele inzichten en het unieke huwelijk dat hen ondergedompeld houdt in de kunstwereld.
Jerry Saltz, die schrijft voor New York magazine, en Roberta Smith, co-hoofdkunstcriticus bij de New York Times, treden naar voren als toegewijde partners wier gesprekken zelden ver afdwalen van schilderijen, tentoonstellingen en ideeën. Ze bezoeken tientallen galerietentoonstellingen per week en leiden toch een verrassend privé bestaan, gecentreerd rond hun appartement nabij Fifth Avenue.
Het stel beschrijft zichzelf als “gelukkige losers” die zelden uitgaan of socialiseren buiten het werk. Hun maaltijden komen vaak uit eenvoudige supermarktproducten en Saltz houdt lange dagen vol met meerdere porties iced coffee uit een beker van de gemakswinkel.
Hoewel beide critici respect afdwingen, verschillen hun benaderingen. Saltz levert gedurfde, brede interpretaties, zoals te zien wanneer hij Picasso’s Les Demoiselles d’Avignon analyseert in het Museum of Modern Art. Smith neigt naar precieze, gerichte observaties die voortkomen uit nauwkeurige bestudering van individuele werken. Ze bespreken vaak dezelfde shows, maar beschouwen de oefening als persoonlijke uitdagingen in plaats van rivaliteit.
Your writing is so condensed, right on the object, focused.
De film volgt Smith’s pad vanuit een jeugd in Kansas terug naar Manhattan en haar vroege mentorschap onder kunstenaar Donald Judd. Saltz deelt een moeilijker achtergrond, inclusief het verlies van zijn moeder op jonge leeftijd en een periode waarin hij vrachtwagens bestuurde die kunstwerken vervoerden. Beiden vonden in kunst een manier om ervaringen te verwerken en met anderen in contact te komen.
De documentaire eindigt terwijl Smith zich voorbereidt om haar rol bij de New York Times op te geven. Het stel reflecteert op hoe hun relatie hen heeft gedragen door decennia van kritiek. In een rustige uitwisseling erkennen ze dat ieder de ander nog steeds als fundament dient.