Flubber maakte van Disney's remake-gok in 1997 een thanksgivinghit

Robin Williams leidde de slapstickrevival van een klassieker uit 1961 die succes boekte aan de kassa terwijl critici hun schouders ophaalden

Disney hergebruikt al jaren zijn eigen catalogus voor nieuwe bioscoopreleases. In de jaren negentig richtte de studio zich op oudere live-action titels in plaats van de van animatie naar live-action aanpak die later de jaren 2010 definieerde. Een resultaat was de komedie Flubber uit 1997, een bewerking van de film The Absent-Minded Professor uit 1961.

Disney blies titels uit de jaren zestig nieuw leven in voor het publiek van de jaren negentig

Nostalgie naar de jaren zestig was sterk in de jaren negentig. Disney reageerde daarop met meerdere remakes van films uit die periode. De studio positioneerde Flubber als een feestelijke attractie en bracht de film uit in het thanksgivingweekend van 1997 om families te trekken. De timing hielp de film zich te onderscheiden van meer volwassen releases zoals Alien: Resurrection.

Andere Disney-projecten uit die tijd waren onder meer de goed ontvangen versie van The Parent Trap uit 1998. Die film scoort bij kijkers vaak hoger dan het origineel uit 1961. Een gelijktijdige release, That Darn Cat, trok veel minder aandacht.

Robin Williams stond centraal in het verhaal van een springerige uitvinding

Robin Williams speelde professor Philip Brainard, een vergeetachtige academicus wiens nieuwe creatie zijn worstelende universiteit kon redden. De stof Flubber is een groen materiaal met buitengewone energie. Het kan zware objecten optillen, voertuigen de lucht in sturen en zelfs mensen beïnvloeden, met chaotische springeffecten als gevolg. Het materiaal vertoont ook tekenen van leven, wat een ongebruikelijke draai aan de komedie geeft.

De bijrollen werden gespeeld door Marcia Gay Harden als de universiteitspresident en de vaak vergeten verloofde van Brainard. Christopher McDonald vertolkte de rivaal van de professor, Wilson Croft. McDonald speelde in de jaren negentig vaak vergelijkbare onsmakelijke personages.

John Hughes leverde met het script zijn kenmerkende slapstick

Scenarioschrijver John Hughes paste de brede familiekomedie-stijl toe die hij had verfijnd met Home Alone. Het resultaat bevatte uitgebreide fysieke gags en cartoonachtige handlangers gespeeld door Clancy Brown en Ted Levine. Hughes had eerder het live-action 101 Dalmatians uit 1996 voor Disney geschreven, een andere remake die op vergelijkbare humor leunde.

De kritiek bleef lauw terwijl het publiek toestroomde

Recensenten vonden de film destijds traag en ongeïnspireerd. Op Rotten Tomatoes scoort de film 24 procent. Roger Ebert noemde de film vrij traag, vlak en dom. De commerciële resultaten vertelden een ander verhaal. De film deed het sterk bij families en hielp bewijzen dat Disney's remake-strategie uit de jaren negentig nog steeds winst kon opleveren.

Tags bij dit artikel