Zes jaar na zijn chaotische found-footage-horror Spree keert filmmaker Eugene Kotlyarenko terug met een lichtere, energieke genre-mix. Zijn nieuwe film Vintage Violence ging in wereldpremière in de Midnight Madness-sectie op TIFF en levert een actievolle romantische komedie die zich afspeelt tegen de achtergrond van de Japanse underground denim-scene.
In de film speelt Cole Sprouse Carter, een urbexer die een voorraad zeldzame vintage denim ontdekt in een verlaten mijnschacht. Wanneer Kiko Mizuhara's personage Izumi contact opneemt om hem te helpen de spullen in Tokio te verkopen, worden ze al snel opgejaagd door yakuza-leden die verwikkeld zijn in de lucratieve markt.
Het verhaal begint met Carter die zijn ontdekkingen online uitzendt. Izumi kijkt vanuit Tokio mee en bouwt zo een eerste connectie via schermen op voordat ze elkaar fysiek ontmoeten. Deze opzet bouwt hun band efficiënt op en benadrukt thema's van digitaal vertrouwen.
Kotlyarenko hergebruikt moderne technologie creatief om het verhaal vooruit te helpen. Een achtergelaten AirPod wordt een onverwachte bron van chaotische energie tijdens een achtervolging, waarbij overslaande nummers het hectische tempo verhogen. Locatiedeling tussen de hoofdpersonen fungeert ook als symbool van groeiende intimiteit in hun online-relatie.
Sprouse en Mizuhara zorgen voor echte vonken tijdens hun virtuele flirt, wat de vroege romance een lichte, verliefde toon geeft die doorwerkt in hun fysieke scènes. De bijrollen voegen scherpe randjes toe aan de tweede akte.
Nijirô Murakami speelt Izumi's louche vriend Hiro, die probeert Carters denim-buit te misbruiken nadat hij in de schulden is geraakt bij de yakuza. Hio Miyazawa brengt excentrieke dreiging als de denim-obsessed misdaadbaas Edoga. Pierre Taki steelt de show als de wraakzuchtige ex-gangster Ko, wiens persoonlijke wrok voortkomt uit een brute straf van jaren eerder.
De Japanse hoofdstad dient als levendig, rauw decor voor de escalerende achtervolging en samenzwering. Kotlyarenko raakt ook het opkomende sekstoerisme aan dat twijfelachtige bezoekers uit de Verenigde Staten trekt. Denim zelf fungeert symbolisch en roept vervaagde Amerikaanse idealen van het Westen op.
In tegenstelling tot de cynische blik van Spree kiest Vintage Violence voor hoop, terwijl Kotlyarenko's kenmerkende stijl en bereidheid om grafische momenten te tonen behouden blijven, van gestileerde bloedeffecten tot een langdurige, intens fysieke vrijscène. Het resultaat is een snelle fusie van romance, actie en donkere humor, gedragen door de charme van het hoofdduo.
De film duurt 1 uur en 45 minuten en wordt voor de Amerikaanse verkoop vertegenwoordigd door WME.