Zach Creggers Resident Evil combineert horrorcomedy met surrealistische invloeden uit vijf opvallende films

De reboot uit 2026 put uit Evil Dead II, After Hours, Creepshow en meer, terwijl het zijn eigen weg baant door de lange geschiedenis van de franchise.

De nieuwste live-action Resident Evil-film is de achtste in een omvangrijke franchise die al meerdere reboots heeft gekend. Onder regie van Zach Cregger en mede geschreven met Shay Hatten volgt de release uit 2026 een gewone koerier genaamd Bryan tijdens één chaotische nacht in Raccoon City terwijl het T-virus zich verspreidt.

Cregger brengt zijn kenmerkende mix van humor en dreiging mee uit eerdere werken zoals het bekroonde Weapons en de horrorhit Barbarian. Het resultaat is een survival-horrorverhaal dat leunt op de flexibele mythologie van de franchise en tegelijk verwijst naar verschillende klassieke films met een vergelijkbare toon of structuur.

Evil Dead II levert het horrorcomedy-DNA

Bryan begint als een gewone man die een riskante levering accepteert voor extra geld. Zijn combinatie van vastberadenheid en frequente mislukkingen weerspiegelt de stuntelige maar veerkrachtige held Ash uit Sam Raimi's Evil Dead-serie. Het vervolg uit 1987, Evil Dead II, zet dezelfde toenemende absurditeit kracht bij, van zombies naar groteske wezens, terwijl het angst en humor in evenwicht houdt.

Cregger past een vergelijkbare aanpak toe. Slachtoffers van het T-virus ontwikkelen zich tot steeds bizarre vormen, en de film behandelt ze met een donkere komische toon die Raimi's stijl weerspiegelt zonder de spanning te verliezen. De achtergrond van de regisseur in sketchcomedy met The Whitest Kids U'Know voegt nog een laag ironie toe.

After Hours vangt de chaos van één lange nacht

Martin Scorsese's zwarte komedie After Hours uit 1985 volgt een gewone man die in een vreemde nachtelijke onderwereld terechtkomt. De structuur komt sterk overeen met de nieuwe Resident Evil. Bryan krijgt niet alleen te maken met geïnfecteerde wezens, maar ook met excentrieke en soms gevaarlijke medewerkers van de Umbrella Corporation tijdens zijn wanhopige nacht in de stad.

De film maakt van de absurde bedrijfswereld een van de scherpste grappen. Veel Umbrella-medewerkers gedragen zich als egocentrische of ronduit sociopathische versies van de alledaagse professionals uit Scorsese's verhaal, wat het gevoel versterkt dat de wereld om een onvoorbereide protagonist instort.

Creepshow levert de anthologiegeest en de gedoemde everyman

George A. Romero stond bijna zelf aan het hoofd van een Resident Evil-film en hielp de moderne zombielore vormgeven. Zijn samenwerking met Stephen King uit 1982, Creepshow, resoneert hier directer. Bryan krijgt te maken met zwermen bezeten ratten in een scène die doet denken aan het killer-kakkerlakken-segment van de anthologie.

De sterkste parallel ligt in het personage. Net als Kings hulpeloze boer Jordy Verrill in het Creepshow-segment The Lonesome Death of Jordy Verrill, wordt Bryan vroeg gebeten en is hij gedoemd. Zijn pogingen om de infectie te bestrijden versnellen alleen zijn transformatie en brengen anderen in gevaar, waardoor een simpele fout uitgroeit tot een potentiële wereldwijde catastrofe.

Maze Runner: The Death Cure weerspiegelt de videospelstructuur

Het derde deel van het vervolg uit 2018 stuurt de helden een torenachtig hoofdkwartier in waar mogelijk een geneesmiddel te vinden is. De nieuwe Resident Evil volgt een vergelijkbaar pad en plaatst Bryan in een wolkenkrabberlaboratorium vol toenemende dreigingen. Beide films combineren sciencefictionhorror en presenteren hun finale als verticale hindernisbanen die aan survivalgames doen denken.

Eraserhead voegt surrealistische vaderschapsangst toe

David Lynch' debuut Eraserhead uit 1977 onderzoekt ongewenst ouderschap via nachtmerrieachtige beelden. De Resident Evil-film opent met Bryan die verantwoordelijkheid ontwijkt voor iets wat hij heeft helpen creëren, waarbij zijn persoonlijke terughoudendheid wordt gekoppeld aan de virale ramp van de Umbrella Corporation. Een kraamafdelingsequentie maakt zijn angsten grotesk werkelijkheid.

Het einde versterkt de parallel verder. Bryan wijst het vaderschap af ten gunste van een monsterlijke wedergeboorte, net zoals Henry Spencer vernietiging kiest boven zijn kind. Cregger kiest voor implicatie in plaats van een nette afloop en laat de thematische onderstroom van geërfd kwaad open voor interpretatie.

Resident Evil draait nu in de bioscoop.

Tags bij dit artikel