De nieuwe aflevering van Star Trek: Strange New Worlds met de titel "Once La'an a Time" pakt de draad op van het eerste-seizoenverhaal "The Elysian Kingdom". In dat eerdere verhaal trok een psychische kracht in een nevel ideeën uit de verbeelding van een kind en veranderde daarmee de USS Enterprise in een middeleeuwse fantasiewereld waarin de bemanning in historische kleding rondliep.
Deze keer onthult het verhaal dat het Elysian Kingdom ook bestaat als een kleine planetaire schijf die door de ruimte zweeft. Dezelfde personages blijven erin bestaan en worden gespeeld door dezelfde acteurs. Het verhaal draait om La'an (Christina Chong), die haar innerlijke conflicten onder ogen ziet door een verfijndere, minder verharde versie van zichzelf tegen te komen in de vorm van een prinses.
Na het beamen naar beneden ontdekt de bemanning dat er echte magie aan het werk is, compleet met tovenaars en toveressen die spreuken uitspreken die ver buiten de gebruikelijke Star Trek-wetenschappelijke verklaringen liggen. Kapitein Pike (Anson Mount) reageert op het fenomeen, waarna Spock (Ethan Peck) verwijst naar Arthur C. Clarkes observatie dat elke voldoende geavanceerde technologie niet te onderscheiden is van magie. Spock suggereert dat de schijnbare toverij misschien gewoon technologie is die het huidige begrip te boven gaat.
Pelia (Carol Kane), lid van de langlevende Lanthanites-soort, herkent het citaat meteen. Ze noemt terloops dat ze Clarke persoonlijk heeft gekend en als ongenoemde adviseur heeft gewerkt aan de film 2001: A Space Odyssey uit 1968, die Clarke samen met Stanley Kubrick schreef. Gezien Pelia's leeftijd van ongeveer 5000 jaar past haar bewering binnen haar vastgestelde achtergrond, die onder meer ontmoetingen met Pythagoras, vroege citroenteelt op aarde, tijd met Cary Grant en werk als roadie voor de Grateful Dead omvat.
De geciteerde zin komt niet uit de film of roman 2001, maar uit Clarkes essaybundel "Profiles of the Future" uit 1962. Het vormt de derde van zijn drie wetten van voorspelling. De eerste stelt dat wanneer een oudere, vooraanstaande wetenschapper iets mogelijk verklaart, die claim waarschijnlijk klopt, terwijl uitspraken over onmogelijkheid vaak onjuist zijn. De tweede houdt in dat het ontdekken van de grenzen van het mogelijke vereist dat men kortstondig het onmogelijke betreedt. De derde, geciteerd in de aflevering, gaat over hoe geavanceerde technologie op minder ontwikkelde waarnemers als magie kan overkomen.
De aflevering gebruikt deze ideeën om de vage grens tussen wetenschap en verwondering te verkennen en belicht daarbij Pelia's unieke perspectief, gevormd door millennia aan ervaring.