Castlevania: Belmont's Curse bracht een reviewer terug naar oude schoolgewoontes die sinds het begin van de jaren negentig niet meer waren gezien op de Sega Master System. De ervaring vroeg om pen en papier om cryptische aanwijzingen, vijandpatronen en verborgen items op een enorme kaart bij te houden.
Spelers wisselen af tussen door de lucht zweven en het bestuderen van een gedetailleerde kaart vol tunnels en zalen. Iconische locaties zoals de Notre-Dame, de catacomben en Dracula's kasteel vormen de ruggengraat van de wereld. Het kasteel zelf is een dicht doolhof vol valkuilen, hinderlagen en goed verborgen power-ups.
Bliksem verlicht gedetailleerde gothic architectuur en brandende stadsgezichten. De achtergronden vangen de grandeur van Parijse bezienswaardigheden zo overtuigend dat spelers even de vijanden binnenin kunnen vergeten.
Navigatie in de lucht vraagt om precisie en geduld om geheimen te bereiken. De beloning komt in de vorm van ontgrendelde shortcuts die het herhalen van moeilijke secties overbodig maken. De legendarische Holy Whip is het kernwapen voor het zwaaien tussen haken, het trekken van vijanden en het ontwijken van gevaren.
Een opvallende ontmoeting met Talos bevat platforming-secties halverwege het level tegen een aftellende timer. Spelers moeten krachtige aanvallen ontwijken voordat ze valkuilen vol kamers doorkruisen om de baas te achtervolgen, wat de kenmerkende mix van stress en voldoening uit sterke metroidvania-ontwerpen oplevert.
Het volgen van de iconische scores van Michiru Yamane is een zware uitdaging. Het hoofdthema schept een gothic sfeer, maar veel van de overige soundtrack mist de atmosferische diepgang die nodig is om visuals en verhaal te evenaren.
Schilderijen van Alucard wijzen spelers met zwaardgebaren door de kasteelgangen. Klassieke tegenstanders zoals Death, Medusa en Carmilla keren terug voor nieuwe confrontaties, wat genoeg herkenning biedt voor trouwe spelers van Castlevania: Belmont's Curse.