Cannes-biopic Ulya toont lengte van Sovjet-basketbalster Ulyana Semjonova als zware last

De nieuwe Letse film Ulya ging in de sectie Un Certain Regard op Cannes in première met een sobere blik op het leven van Ulyana Semjonova, de imposante basketbalster die de Sovjet-competitie domineerde van eind jaren zestig tot in de jaren tachtig. Regisseur Viesturs Kairišs plaatst haar fysieke gestalte centraal en toont hoe haar lengte elke relatie en kans bepaalde, terwijl er weinig ruimte overbleef voor haar privéleven.

Verhaal begint met een ongemakkelijke tiener op het Letse platteland

Het verhaal opent in 1964 in een klein dorp waar Semjonova deel uitmaakt van de conservatieve religieuze gemeenschap der Oudgelovigen. Ze werkt op de familieboerderij en probeert voortdurende vragen over haar snelle groei te ontwijken. Haar rustige bestaan verandert wanneer de verloofde van haar zus een foto van haar naar een basketbalcoach in Riga stuurt, waardoor ze moet kiezen tussen het platteland of een sportcarrière in de stad.

Zwart-witbeelden en sombere score benadrukken isolatie

Cinematograaf Wojciech Staron filmt in zwart-wit, waarbij het beeld vaak licht onscherp blijft om de verwarring van het hoofdpersonage weer te geven. Een sombere soundtrack versterkt het tragische gevoel. Het scenario, geschreven door Livia Ulman, Andris Feldmanis en hoofdrolspeler Arnolds Karlis Avots, keert herhaaldelijk terug naar momenten van spot, geroddel en vernedering die direct met haar lengte te maken hebben.

Mannelijke acteur vertolkt vrouwelijke hoofdrol met focus op fysiek

Avots, een man, speelt de centrale rol. Hij bereidde zich uitgebreid voor op de fysieke eisen en vangt hoe Semjonova aanvankelijk moeite heeft haar lange ledematen op het veld onder controle te krijgen, voordat ze coördinatie en teamverband opbouwt. Recensenten merken op dat de vertolking slaagt op het vlak van onhandige bewegingen, maar tekortschiet in het tonen van diepere emoties of innerlijke conflicten.

Andere personages blijven vlakke stereotypen

Ouders verschijnen slechts als moeder en vader. Coaches en teamgenoten fungeren vooral als reacties op de protagonist en zijn geen volledig uitgewerkte personages. Het scenario biedt weinig individuele details buiten hun rol in het stimuleren of beoordelen van Semjonova.

Slotbeeld beoogt goedkeuring van de echte hoofdpersoon te tonen

De film eindigt met een foto van Avots die de echte Semjonova omhelst. Dit moment benadrukt de bedoeling van de productie om haar steun te tonen en eventuele bezwaren over de casting weg te nemen. Hoewel de portrettering grotendeels sympathiek blijft, wordt zij vooral neergezet als slachtoffer van haar lengte en de omringende samenleving.