Bijna tien jaar nadat zijn laatste speelfilm de Juryprijs won op Cannes, is Andrey Zvyagintsev terug op de Croisette met een nieuw drama dat de ontreddering van een Russische topmanager onderzoekt, gevangen in professionele onrust, wereldwijde omwenteling en een geheime affaire.

Zvyagintsev vestigt zich in Parijs na coma door covid

De regisseur woont nu al bijna vier jaar in de Franse hoofdstad, na een levensbedreigende ziekte. Hij bracht een volledig jaar door in een Duitse kliniek om te herstellen van veertig dagen in een kunstmatige coma, waardoor hij niet meer kon lopen. Na zijn ontslag koos hij Frankrijk als nieuwe woonplaats en hij is er steeds zekerder van dat hij daar zal blijven. Hij wil niet terugkeren naar een land dat in oorlog is met zijn buurlanden.

Regisseur weegt vrijheid af tegen moederland

Zvyagintsev verwijst naar de observatie van Nobelprijswinnaar Dmitry Muratov dat Russen voor een scherpe keuze staan: blijven in hun vaderland en vrijheid verliezen, of vrijheid behouden en hun vaderland verliezen. Hij laat liever zijn daden spreken dan publieke verklaringen af te leggen. Cinema is voor hem de belangrijkste vorm van expressie geworden.

Productie verplaatst naar Letland na uitsluiting Rusland

Omdat filmen in Rusland niet mogelijk was, verhuisde de productie naar Letland. Het Baltische land bood de beste architectonische match voor de locaties in het verhaal. De centrale gebeurtenissen spelen zich af in september 2022, de maand waarin Rusland een militaire oproep aankondigde voorafgaand aan de grootschalige invasie van Oekraïne. De film toont de sociale breuken die de samenleving in tegengestelde kampen splitsen.

Regisseur omarmt afstand tot Rusland maar blijft bij menselijke verhalen

Zvyagintsev erkent een groeiend gevoel van distantie ten opzichte van het dagelijks leven in Rusland en bekijkt de gebeurtenissen door wat hij een wazige lens noemt. Hij vreest dat hij na verloop van tijd het contact met de actuele realiteit ter plaatse verliest, maar hij blijft onbevreesd de thema’s verkennen die hem raken.

Bijna-doodervaring zorgt voor grotere urgentie in het maken van films

De confrontatie met de sterfelijkheid heeft Zvyagintsev lichter en besluitvaardiger gemaakt. Hij beseft nu dat het leven elk moment kan eindigen en heeft een gedurfder, radicaler standpunt ingenomen ten opzichte van zijn werk. De regisseur wil sneller werken en het ene project na het andere afronden, met moed in zowel leven als kunst.