Het Afrikaans Nationaal Congres van Zuid-Afrika leed opnieuw een scherpe nederlaag bij de recente gemeenteraadsverkiezingen en zakte naar slechts 31 procent van de stemmen, waarbij de partij haar ooit dominante positie in verschillende belangrijke stedelijke centra verloor.
De Democratische Alliantie boekte opmerkelijke vooruitgang, nam de volledige controle over Kaapstad en werd de grootste partij in Johannesburg. Deze resultaten onderstrepen de bredere erosie van de steun voor het Anc, de partij die een einde maakte aan de apartheid en drie decennia lang parlementaire meerderheden had.
De problemen van het anc dateren van voor de laatste verkiezingen. Tijdens het bijna negen jaar durende presidentschap van Jacob Zuma namen corruptieschandalen toe en verzwakten publieke instellingen. Opvolger Cyril Ramaphosa kampt met aanhoudende kiezersfrustratie over werkloosheid, onbetrouwbare elektriciteits- en watervoorziening en verslechterende infrastructuur.
Interne verdeeldheid heeft de schade vergroot. Sinds het einde van de jaren 2000 zijn er drie afsplitsingen ontstaan, waardoor de traditionele aanhang van het anc verder versplinterde.
In Johannesburg, de rijkste stad van Afrika, haalde de Democratische Alliantie 35 procent van de stemmen maar miste een meerderheid. Anc-leiders overwegen nu allianties met kleinere partijen om de da de toegang tot het stadhuis te beletten.
Dat lokale manoeuvreren heeft nationale gevolgen. Sinds het verlies van de absolute meerderheid in 2024 regeert het anc in een brede coalitie met de da en acht andere partijen. Beleggers verwelkomden die constructie aanvankelijk, maar sommige anc-figuren schrijven de recente verliezen nu toe aan die samenwerking.
De Democratische Alliantie staat voor een eigen strategische keuze: de nationale coalitie verlaten of erin blijven om haar prestaties te verdedigen wanneer kiezers in 2029 opnieuw naar de stembus gaan.
De koers van het anc weerspiegelt die van andere zuidelijke Afrikaanse bevrijdingsbewegingen die na de onafhankelijkheid regeerden en daarna aan populariteit inboetten. In Zambia, Malawi en Botswana is de macht al van eigenaar gewisseld. De regerende partijen in Zimbabwe en Mozambique bleven aan de macht via omstreden verkiezingen.
Een trotse historische erfenis kan een partij slechts tijdelijk in stand houden, merken analisten op, wanneer kiezers concrete verbeteringen in het dagelijks leven eisen.