Aimee Lou Wood schittert in speelse Dostoevsky-biopic The Idiot(s) op Telluride

Film benadrukt de essentiële rol van Anna Dostoevskaya bij het creëren van een literaire klassieker

De première op Telluride van The Idiot(s) zet Aimee Lou Wood in de schijnwerpers als Anna Dostoevskaya, de vrouw die haar man bijstond en zijn teksten uittikte tijdens het ontstaan van een literair monument. Regisseurs Malgorzata Szumowska en Michal Englert kiezen voor een luchtige benadering van het chaotische verblijf van het stel in Duitsland, waar financiële druk en creatieve blokkades hun huwelijk op de proef stelden.

Wood vangt Anna’s humor en vastberadenheid

Wood brengt een combinatie van sprankelende energie en stille vastberadenheid in de rol. Anna typt pagina’s die een van Fjodors grootste werken zullen worden en laat haar trots blijken, waarna ze zichzelf corrigeert en de eer aan hem laat. Dat moment benadrukt hoe de film haar onzichtbare inspanningen erkent naast zijn naam op het omslag.

Haar spel herinnert aan de enthousiaste uitstraling die ze liet zien in The White Lotus, nu naast een veel grilliger partner. Anna weet met schulden, een vreemde omgeving en de stemmingen van haar man om te gaan dankzij een vindingrijkheid die haar niet als louter lijdend voorstelt.

Flynn vertolkt een feilbare literaire genie

Johnny Flynn speelt Fyodor Dostoevsky als een mengeling van bravoure, zelfmedelijden en driftbuien. Het personage moppert op een medepassagier die eieren pelt en beweert dat Tolstoj versteld zal staan van het boek dat hij nog moet beginnen. De film verwijst liefdevol naar Dostojevski’s roman De idioot, maar weigert het onderwerp met plechtstatige eerbied te behandelen.

In plaats van een standaard biopic-formule volgt het verhaal hoe Fjodor werk uit de weg gaat via gokken, feesten met literaire rivalen als Ivan Turgenev en huiselijke afleidingen. Vicky Krieps verschijnt als metgezel van Turgenev in een bijrol die bijdraagt aan de sociale drukte.

Anna neemt de rol van creatieve partner op zich

Het scenario benadrukt Anna’s actieve aandeel in het draaiende houden van het huishouden en het manuscript. Ze betaalt rekeningen, spoort haar man aan om zich te concentreren en dient uiteindelijk zelf pagina’s in wanneer deadlines naderen. Deze keuzes vloeien voort uit beperkte mogelijkheden, maar tonen ook haar eigen initiatief en loyale vasthoudendheid.

Speelse elementen houden de toon licht, zelfs te midden van tegenslag. Anachronistische liedjes en weelderige scènes, waaronder een sierlijk dessert dat uit een porseleinen hond wordt geserveerd, voorkomen dat het verhaal in somberheid verzinkt. De chemie tussen het stel in intieme momenten toont oprechte genegenheid onder de spanningen.

Film weegt de prijs van genialiteit

Latere delen worden donkerder naarmate de gokverliezen oplopen en Anna haar bezittingen moet verpanden. Droomsequenties proberen de druk te verbeelden, maar rekken de al lange speelduur verder uit. De film suggereert uiteindelijk dat veel beroemde mannelijke auteurs vergelijkbare steun van hun partners achter de schermen ontvingen.