Showrunner Terry Matalas herinnert zich een specifiek verzoek dat hij deed aan James Spader tijdens het opnemen van dialoog voor Ultron in de Marvel-serie VisionQuest. De zin bestond uit slechts vier letters, en Matalas vermoedde dat de gevierde acteur misschien aarzelde om die uit te spreken. Het moment vond plaats tijdens een e-mailwisseling tussen Ultron en het personage Paladin, gespeeld door Todd Stashwick.
Hearing James Spader say ‘LMAO’ is the thing I’m most proud of. Then [VFX] added the emoji, it was even better.
Matalas stelde Marvel voor om één aflevering te structureren als een blackbox-theaterproductie. Deze aanpak verminderde de afhankelijkheid van uitgebreide visuele effecten en liet James Spader en Stashwick toe om in realtime tegen elkaar te spelen. De ruwe beelden hadden aanvankelijk een speelse energie die VFX-supervisor John Haley vergeleek met een bepaalde high school musical.
In de postproductie paste het team een retro-CRT-monitoresthetiek toe, waarbij de AI’s en hun berichten in kleur werden weergegeven en scanlijnen werden toegevoegd om bewakingsbeelden te suggereren. Matalas merkte op dat aanpassingen altijd later in het proces konden worden gedaan.
Tijdens het filmen speelde Paul Bettany zowel Vision als Jim Hammond, de synthetische man, in een sequentie diep in Visions broncode. Matalas had al lang gepland dat Bettany tegenover zijn eigen spel zou staan. Een op een skateboard gemonteerde batterij volgde de acteur rond op de set om LED-lampen in het kostuum van stroom te voorzien, waardoor realistische interactieve belichting ontstond voordat digitale vlammen werden toegevoegd.
De ontmoeting werd opgenomen in het historische Hatfield House in Engeland, waar eeuwenoude schilderijen in de kamer hingen. Haley coördineerde met de belichtingsafdeling om ervoor te zorgen dat de praktische gloed van de LED’s natuurlijk op de omgeving viel, zodat de vlammen als primaire lichtbron bleven aanvoelen.
Een confrontatie tussen Vision en Jocasta, gespeeld door T’Nia Miller, in de galascène van aflevering 4 vereiste zorgvuldige behandeling van flikkerende schermen en beschadigde verlichting. Matalas benadrukte dat de effecten visueel overtuigend moesten zijn, anders zouden kijkers afhaken. Theatralische belichting op de set zorgde voor een ideale reflectiekwaliteit op Jocasta’s gestalte. Op Pinewood Studios legde de productie optredens vast met op het hoofd gemonteerde camera’s voor gezichtsreferentie. Artiesten bij Industrial Light & Magic putten uit stripbeelden waarin Jocasta’s gezicht tussen menselijke en synthetische toestanden werd verdeeld om haar glitch tijdens het gevecht weer te geven.
Haley herinnerde zich dat het team verschillende robotische elementen toevoegde om het industriële gevoel van de sequentie te versterken.