- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Originele concepten in sciencefiction, fantasy en superheldenverhalen vielen door de mand door uitvoeringsfouten, clichés en toonmissers.

Een sterk uitgangspunt kan een film onderscheiden, maar garandeert zelden succes. Verschillende hooggeprofileerde releases door de jaren heen bouwden uitgebreide werelden of morele dilemma's op papier, maar stortten in door inconsistente regels, voorspelbare plots of misplaatste toon.

Upside Down worstelt met zijn duale-wereldromance

Juan Diego Solanas regisseerde Upside Down in 2012, met Kirsten Dunst en Jim Sturgess in de hoofdrollen. Het verhaal speelt zich af op twee planeten met tegengestelde zwaartekracht, waar een man uit de armere benedenwereld zich naar de rijkere bovenwereld begeeft om zijn jeugdliefde terug te zien. Strenge wetenschappelijke verklaringen creëren plotgaten, terwijl de sociaaleconomische thema's en het melodrama de grillige opzet ondermijnen.

Self/less levert generieke actie in plaats van scherpe sci-fi-spanning

Tarsem Singh volgde zijn cultfilm The Fall op met Self/less in 2015. Sir Ben Kingsley speelt een stervende miljardair die zijn geest overdraagt naar het lichaam van Ryan Reynolds, waarna de herinneringen van de oorspronkelijke eigenaar opduiken. Ondanks sterk talent voorkomen generieke actiescènes en ongelijke prestaties tussen de hoofdrolspelers dat het concept overtuigt.

The Box begraaft een simpel moreel dilemma onder overgecompliceerde lore

Richard Kelly bewerkte het korte verhaal van Richard Matheson voor The Box in 2009, met Cameron Diaz en James Marsden als een stel dat een miljoen dollar krijgt als ze op een knop drukken die een onbekende doodt. De heldere ethische test raakt begraven onder bizarre mythologie die het verhaal absurd maakt in plaats van prikkelend.

Bright neemt zijn fantasy-copverhaal veel te serieus

David Ayers Bright verscheen in 2017 op Netflix als de eerste eigen film van de streamer. Will Smith en Joel Edgerton spelen een menselijke agent en zijn ork-partner die een elf en een krachtige toverstaf bewaken in een alternatief Los Angeles. Het uitgangspunt nodigt uit tot speelse humor, maar de film kiest voor ernstige wereldopbouw en een standaardachtervolging die het speelse potentieel negeert.

Downsizing verliest focus op zijn miniatuursatire

Alexander Payne volgde Nebraska op met Downsizing in 2017. Matt Damon laat zichzelf krimpen om de planeet te helpen, maar ontdekt dat de kleine wereld dezelfde ongelijkheden weerspiegelt. De satire belooft scherpe kritiek op consumentisme, maar verschuift halverwege naar een ongelijke toon en vergeetbare personagedrama.

In Time herhaalt zijn dystopische tijd-valuta-idee zonder diepgang

Andrew Niccol schreef en regisseerde In Time in 2011. Justin Timberlake en Amanda Seyfried navigeren een toekomst waarin veroudering stopt op 25 en tijd als valuta dient. Repetitieve plotwendingen en inconsistente regels houden de intrigerende opzet tegen om echte spanning te creëren.

Hancock wisselt abrupt van toon na een sterke opening

Peter Bergs Hancock uit 2008 heeft Will Smith in de rol van een gebrekkige, impopulaire superheld uit Los Angeles. De eerste helft haalt frisse satire uit het uitgangspunt, maar een abrupte wending verandert daarna de toon en het genre volledig, waardoor het verhaal stuurloos raakt.

Tomorrowland begraaft zijn visionaire concept onder expositie

Brad Bird regisseerde Tomorrowland voor Disney in 2015. George Clooney en Britt Robertson jagen op geheimen in een technologisch geavanceerde parallelle wereld. De film brengt weinig tijd door op de beloofde bestemming en kiest in plaats daarvan voor lezingen en zware expositie.

Alien vs. Predator bevredigt fans van geen van beide franchises

Paul W. S. Anderson bracht de crossover in 2004 naar het scherm met Alien vs. Predator. Xenomorfen nemen het op tegen Predators in een PG-13-verpakking met vlakke menselijke personages en weinig respect voor de toon of het geweld van het bronmateriaal.

Passengers mist de kans op een donkere psychologische thriller

Morten Tyldum regisseerde Passengers in 2016. Chris Pratt wordt vroeg wakker tijdens een lange ruimtereis en wekt later Jennifer Lawrence, waardoor het uitgangspunt een romance wordt in plaats van de ethische horror van zijn keuze te verkennen. Het verkeerde perspectief verspilt een premisse die rijp was voor diepere commentaar.