Misdaad is het meest blijvende en winstgevende genre op televisie. Het begon met klassieke procedurals, gangsterverhalen en rechtszaaldrama’s en groeide uit tot de basis van veel hedendaagse streaming-, netwerk- en premiumcontent. Hoewel Amerikaanse verhalen over georganiseerde misdaad vaak domineren, hebben ook internationale producties succes gevonden bij kijkers wereldwijd.
Wat een misdaadserie echt verslavend maakt, is een constante kwaliteit in elke aflevering. Kijkers blijven betrokken als de plot blijft boeien en de personages blijvend interessant zijn. De volgende tien series voldoen aan die norm en zijn moeilijk weg te leggen.
Op nummer tien verdient The Sopranos een plek als een van de grootste televisiekunsten ooit. Maker David Chase putte uit klassieke films om een antiheld-gangsterverhaal te maken dat scherp commentaar levert op de Amerikaanse droom. De overleden James Gandolfini gaf de definitieve vertolking van Tony Soprano, een personage dat uniek is op het kleine scherm.
Op de negende plaats onderscheidt Mr. Robot zich door zijn unieke ambitie. Maker Sam Esmail schreef elke aflevering en regisseerde de meeste, waardoor een gestileerde alternatieve realiteit ontstond die in 2015 begon. De serie onderzoekt individualisme in een digitale wereld en behandelt mentale gezondheid met respect en diepgang. Rami Malek levert een carrièrebepalende prestatie als Elliot Alderson.
Op de achtste plaats toont Mindhunter de kenmerkende aanpak van regisseur David Fincher. De serie volgt het vroege werk van de FBI rond crimineel gedrag in de jaren zeventig, een tijd van grote angst rond figuren als Ed Gein en Charles Manson. Centraal staat agent Holden Ford, gespeeld door Jonathan Groff, wiens eigen sociopathische trekken lijken op die van de mensen die hij bestudeert.
Op de zevende plaats kiest Hannibal onder maker Bryan Fuller voor een gedurfde prequel-aanpak. De serie volgt FBI-agenten Will Graham en Jack Crawford terwijl ze een partnerschap aangaan met Dr. Hannibal Lecter voordat zijn misdaden aan het licht komen. De drie seizoenen combineren hoge stijl, schokmomenten en onverwachte humor tot een bijna perfecte finale.
Op nummer zes volgt Ozark financieel adviseur Marty Byrde en zijn vrouw Wendy, die verhuizen naar het Lake of the Ozarks in Missouri om drugsgeld wit te wassen. Elke poging om een crisis op te lossen verdiept hun betrokkenheid en dwingt hen tot donkerdere morele keuzes. De Netflix-serie wordt met elke aflevering somberder.
De vijfde plaats is voor Barry, die begint als quirky comedy en steeds somberder en experimenteler wordt. Bill Hader speelt een psychopaat-huurmoordenaar die elke poging tot verlossing laat mislukken. De serie bouwt op naar spannende verrassingen en eindigt met een subversieve blik op de rol van Hollywood in criminele verhalen.
Op de vierde plaats levert Better Call Saul de grootste spin-off in de televisegeschiedenis. De serie volgt de geleidelijke neergang van Jimmy McGill voordat hij Saul Goodman wordt en laat zien hoe zijn egoïsme anderen meetrekt in corruptie. Hoogtepunten zijn de confrontatie in seizoen 3 in “Chicanery” en de bijna perfecte finale “Saul Gone”.
Op de derde plaats volgt Breaking Bad de transformatie van Walter White van sympathieke scheikundeleraar tot meedogenloze drugslord Heisenberg. De ensemblecast, met Bryan Cranston en Aaron Paul als Jesse Pinkman, zorgt ervoor dat elk belangrijk personage een betekenisvolle ontwikkeling doormaakt tegen het einde van de serie.
Op nummer twee wordt The Wire erkend als de meest authentieke misdaadserie ooit gemaakt. Voormalig journalist David Simon baseerde zich op jarenlange verslaggeving over criminaliteit in Baltimore om een complex portret te schetsen van falende instituties. De serie breidt zich uit over drugshandel, politiek, onderwijs en media en biedt blijvend inzicht in hardnekkige nationale problemen.
Bovenaan de lijst op nummer één revolutioneerde 24 de televisie met zijn real-time formaat. Elk seizoen speelt zich af over één dag in het leven van agent Jack Bauer. De serie confronteert dreigingen voor de nationale veiligheid en stelt de ethische kosten van de gebruikte methoden ter discussie, met een weerspiegeling van post-9/11-sentimenten in de weergave van patriottisme en spionage.