Takashi Miike's Bad Lieutenant: Tokyo probeert een frisse draai te geven aan Abel Ferrara's 1992 gritklassieker, maar resulteert in een fragmentarisch yakuza-verhaal dat moeite heeft om overeind te blijven. De film leent kern-elementen uit het originele verhaal van een corrupte rechercheur, maar verwerkt die tot een narratief rond de Japanse georganiseerde misdaad dat zelden vaart krijgt of aanhoudende spanning oplevert.
Shun Oguri speelt Yabuki, een gescheiden en verslaafde rechercheur die zijn kinderen naar school brengt en daarna openlijk drugs gebruikt in de buurt. Al snel reageert hij op een brute plaats delict met een vastgebonden yakuza-figuur in een compromitterende situatie. In plaats van sporen agressief na te jagen, deelt Yabuki informatie met een bookmaker om persoonlijke gokschulden te vereffenen en hervat hij zijn gokgewoonten.
Het verhaal breidt zich uit wanneer Yabuki verstrikt raakt in een nieuwe golf van geweld. Een recent vrijgekomen bendelid richt zich op gruwelijke wijze op voormalige handlangers. Sporen leiden de rechercheur naar een weeshuis dat met de verdachte verbonden is, maar de film verschuift herhaaldelijk de focus naar nieuwe verhaallijnen die niet overtuigend samenkomen.
Britse actrice Lily James speelt de voortdurend beschonken fbi-agente Gwen Birgssen, die met een dik zuidelijk accent in Japan arriveert en ongemakkelijke dialogen aflevert. Birgssen zoekt de vermiste dochter van een Amerikaanse politicus, een culinaire student genaamd Megan gespeeld door worstelaar Gionna Daddio onder haar wwe-persona Liv Morgan. Een toevallige ontmoeting met Yabuki brengt haar ertoe zijn hulp in te roepen, wat de hoop wekt dat het verhaal eindelijk vaart krijgt.
Een groot deel van de speeltijd voelt als uitgebreide opzet in plaats van afwikkeling. De film introduceert talrijke personages en subplots zonder eerdere verhaallijnen af te ronden, wat resulteert in een overvolle maar weinig gebeurtenisrijke ervaring. Het bruisende nachtleven van Tokyo dient als decor, maar krijgt weinig betekenisvolle aandacht, waardoor de productie verstoken blijft van de atmosferische diepgang uit Miike's sterkere werken.
Onderzoeken naar de moorden worden grotendeels opgelost via externe telefoontjes in plaats van speurwerk. Korte flashbacks naar Yabuki's verraden voormalige partner hintten op diepere thema's, maar die blijven onderontwikkeld. Bijfiguren, waaronder diverse yakuza-figuren en Amerikaanse functionarissen, cirkelen rond ondoorzichtige achtergronden zonder de centrale zaken vooruit te helpen.
Eerdere delen van de franchise stuurden hun gebrekkige hoofdpersonen naar een persoonlijke afrekening. Deze versie beperkt Yabuki visueel op sommige momenten, maar reset regelmatig zonder op te bouwen naar een betekenisvol conflict. Een late twist komt te dicht bij het einde om veel gewicht te dragen, waardoor het verhaal als geheel een verzameling losjes verbonden scènes blijft die het potentieel als Japanse interpretatie van het materiaal nooit volledig waarmaken.