Levan Koguashvili's 'Guria' brengt droge Georgische humor naar Venetië en de Oscars

Zwart-witkomedie toont de ontberingen na de burgeroorlog en de eigenaardigheden van de gemeenschap in het landelijke Georgië van de jaren negentig.

Georgische filmmaker Levan Koguashvili keert terug met zijn vierde speelfilm, een zwart-witportret van het plattelandsleven in de jaren negentig dat scherpe observatie mengt met milde absurditeit. De film, getiteld Guria, volgt de bewoners van een stadje in West-Georgië dat nog herstelt van de onafhankelijkheid en de burgeroorlog. Het is de Georgische inzending voor de Oscar voor beste internationale film en ging onlangs in première in de Spotlight-sectie van Venetië.

Leven in een stadje zonder geld dat bekendstaat om zijn zang

Het verhaal speelt zich af in Guria, een regio die bekendstaat om zijn harmonische zangtradities die voor muzikale intermezzo's zorgen in de film. Ondanks het einde van de gevechten blijven de economische vooruitzichten beperkt. Een lokale schoonheidswedstrijd biedt niet meer dan een keukenmachine met handleiding als hoofdprijs. Hazelnootboer Zuriko worstelt om zijn oogst voor een redelijke prijs te verkopen en houdt vol dat de meeste noten van hoge kwaliteit zijn, terwijl hij met potentiële kopers onderhandelt.

Romantiek, rivaliteit en een mislukte notendeal

Zuriko, een weduwnaar en vader, plant met hulp van buren en zijn voormalige schoonmoeder opnieuw te trouwen. Zijn aanstaande komt uit de stad, maar de aandacht verschuift al snel naar een nieuwe zanglerares in het dorp. Ondertussen leidt een trip om hazelnoten te verkopen met zijn beste vriend tot een confrontatie met bandieten op de snelweg. Er vallen schoten en er raken meerdere mensen gewond, onder wie de leider van de bandieten, wiens zoon later slaags raakt met Zuriko's tienerzoon om dezelfde klasgenoot. Het scenario, geschreven door Koguashvili samen met Boris Frumin en Georgi Kekelidze, zit vol subplots in de bijna twee uur durende film.

Details uit de gemeenschap en regieaccenten

Dagelijkse scènes voegen textuur toe: een kliniek met flikkerende stroom, schooloefeningen met granaten en koorrepetities waarbij verweerde stemmen zoete harmonieën voortbrengen. De camera blijft hangen bij vreemde taferelen, zoals een geit in het kantoor van de burgemeester, voordat later de praktische verklaring volgt. Deze details benadrukken de affectieve maar ook geïrriteerde blik op het dorpsleven en de ongeschreven regels.

Mannelijkheidscodes en ongelijke portretten van vrouwen

De film onderzoekt Georgische opvattingen over mannelijkheid, die vaak onhandig en achterhaald lijken maar functioneel blijven via gedeelde drankjes of snelle vuisten. Mannelijke vriendschappen, vooral de loyale band tussen Zuriko en zijn langmoedige metgezel, vormen de emotionele kern. Vrouwelijke personages krijgen minder diepgang, vooral in verhaallijnen rond romantische concurrentie en traditionele gebruiken, waardoor de film zowel observerend als deels medeplichtig is aan lokale patriarchale patronen.

Een minor-toon tegengif tegen moderne herrie

Koguashvili's eerdere werk, waaronder de Tribeca-winnaar Brighton 4th, toonde al zijn talent voor understatement en humor. Hier komt dezelfde toon van wrange, veerkrachtige komedie naar boven te midden van economische druk en sociale verandering. Hoewel enkele omwegen de vertelling rekken, zorgen de levensechte details en consistente toon voor een boeiende studie van een gemeenschap die zich door de omstandigheden heen slaat.

Tags bij dit artikel