Stephen King-fans discussiëren al jaren over de wisselende ontvangst van verfilmingen van zijn werk. Terwijl Carrie de eerste grote bioscoopversie markeerde, geldt Stanley Kubrick's interpretatie van The Shining als de dominante popcultuurreferentie voor de horrormeester. De release uit 1980 viel destijds niet goed bij de schrijver.
King had eerder lof uitgesproken voor Brian De Palma's verwerking van Carrie. Kubrick bracht daarentegen ingrijpende wijzigingen aan in het verhaal over het Overlook Hotel en de familie Torrance. Deze aanpassingen lokten scherpe kritiek uit bij de auteur.
De keuze voor Jack Nicholson als Jack Torrance veranderde het personage van een gewone man met innerlijke conflicten in een figuur die al neigde naar dreiging. De vertolking liet weinig ruimte voor geleidelijke ontwikkeling. Kubrick leverde wat velen beschouwen als een van de beste horrorfilms ooit, gebaseerd op een van Kings bekendste boeken.
Stephen King wees terecht op problemen met de manier waarop zijn creaties werden behandeld. Op zichzelf beschouwd vormt de film een grote prestatie in regie en vakmanschap. Kubrick's revisies resulteerden in een uniek werk dat latere King-verfilmingen moeilijk evenaren.
Nicholsons intense aanwezigheid beheerst de scènes en benadrukt de afdaling in instabiliteit. De filmversie toont Torrance als iemand die al naar duisternis neigt, waarbij het hotel bestaande eigenschappen versterkt. De roman daarentegen portretteerde een fundamenteel fatsoenlijke man wiens zwakheden het Overlook uitbuitte.
Nicholson beheerst het scherm gedurende het hele verhaal. Zijn vertolking van een echtgenoot die aftakelt, wekt oprechte angst op door de weergave van een dreiging binnen het gezin. De bijrollen sloten nauw aan bij het boek en Kubrick slaagde erin de verschrikkingen uit de roman naar visuele termen te vertalen. Het resultaat behoort decennia later nog steeds tot de meest gewaardeerde horrorfilms.
Het materiaal bewerken bleek lastig omdat veel van Torrance' innerlijke conflict zich afspeelt in zijn hoofd. Kubrick koos ervoor die worsteling te externaliseren via de invloed van het hotel en zichtbare tekenen van mentale aftakeling. De film uit 1980 slaagde waar een latere, meer letterlijke miniserie tekortschoot.
King superviseerde later een miniserie uit de jaren negentig met Steven Weber die dichter bij de roman bleef. Die versie illustreerde waarom bepaalde aanpassingen het medium film ten goede komen. Warner Bros. behield de kern van de horror en creëerde een overtuigende cinematische ervaring die nog steeds op belangrijke horrorlijsten verschijnt.
De film is niet feilloos, maar de invloed op de horrorcinema blijft bestaan. Het blijft een referentiepunt voor zowel filmmakers als publiek.