- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De debuutfilm van de cameraman zet de persoonlijke verdoving na de dood van zijn vader om in een experimentele mix van korte verhalen en visuele stijlen.

De meest onconventionele film op het Tokyo International Film Festival dit jaar slaat een onverwachte weg in naar rouw. Regisseur Saito Kisin, een werkende cameraman die zijn speelfilmdebuut maakt, creëerde de surrealistische Kefi als een manier om zijn gecompliceerde relatie met zijn overleden vader te verwerken.

Van korte films naar een speelfilm geboren uit verlies

Saito Kisin had oorspronkelijk vier aparte korte films gepland, elk gebouwd rond een apart thema zoals ethiek, hypocrisie, discriminatie en leven en dood. Hij wilde ze losjes aan zijn eigen familie koppelen door drie zussen te volgen in plaats van broers.

Zijn plannen veranderden in 2024 toen hij hoorde van de dood van zijn vader. De film opent met een scène die dit moment weerspiegelt: drie zussen genaamd Kyo, Asumi en Kino horen het nieuws kort nadat de stem van hun afwezige vader vanuit het graf vertelt. Net als bij Saito's eigen ervaring waren de ouders jaren eerder gescheiden en was de vader afstandelijk gebleven.

Nummerheid verkennen via excentrieke humor en surrealistische elementen

Kefi spreekt openlijk over de verdoving en gemengde emoties die op een verlies kunnen volgen. In plaats van conventionele rouw verwerkt het verhaal aliens, dinosauriërs, dromerige affaires en andere excentrieke elementen in de korte speelduur. De film draait in de sectie Nippon Cinema Now van het festival.

Eerlijk gezegd voelde ik me niet verdrietig toen mijn vader overleed. Nou, de reden is dat mijn ouders ongeveer tien jaar geleden zijn gescheiden, ik hem al zo’n tien jaar niet meer heb gezien.

Saito beschrijft zichzelf als een optimistisch persoon wiens vader ook grappig was. Hij had verwacht ooit weer contact te leggen, maar het plotselinge nieuws bracht hem ertoe te laten zien dat niet iedereen conventionele rouw ervaart. De drie zussen leiden grotendeels hun eigen leven voordat één episode hen samenbrengt, wat de visie van de regisseur weerspiegelt dat familieleden vaak aan vergelijkbare dingen denken, ook als ze uit elkaar zijn.

Hands-on aanpak levert gevarieerde visuele stijlen op

Saito Kisin nam bijna elke rol zelf op zich: regisseur, scenarioschrijver, cameraman, belichter en editor. Hij werkt graag met een spiegelreflexcamera en iMovie, dezelfde tools die hij gebruikt voor YouTube-video’s, en geeft de voorkeur aan werken met vertrouwde vrienden boven grote crews waarbij de focus kan versnipperen.

De resulterende film wisselt tussen levendige kleur en zwart-wit, plus handheld en stabieler camerawerk. Deze verschuivingen kwamen voort uit een verlangen om te experimenteren in plaats van een strikt thematisch plan, waardoor kijkers betrokken blijven door veranderende visuele nuances.

Verbreding van het beeld van Japanse cinema

Saito hoopt dat Kefi internationale aannames over Japanse films uitdaagt, die vaak draaien om anime of mainstream-titels. Hij wil meer unieke, grappige en onderscheidende stemmen uit Japan laten zien, inclusief moderne filmmakers zoals Hamaguchi naast klassiekers als Ozu en Kurosawa.

Ik wil gewoon bewijzen dat Japanse films niet alleen over die klassieke filmmakers zoals Ozu of Kurosawa gaan, maar dat er modernere mensen zijn zoals Hamaguchi, of zelfs ikzelf. Dat is mijn streven.