Oppositiefiguur María Corina Machado is opvallend teruggekeerd naar Venezuela na bijna een jaar in ballingschap. Duizenden aanhangers kwamen de straat op in scènes vol emotie en hernieuwde hoop. De thuiskomst roept herinneringen op aan historische terugkomsten uit het verleden van het land, maar analisten benadrukken dat succes afhangt van gematigde stappen in plaats van snelle confrontatie.
Haar aankomst in de hoofdstad op zondag viel samen met de duidelijkste signalen tot nu toe van het US State Department over een gestructureerde weg vooruit. Het plan voorziet in een nieuw hooggerechtshof, ofwel TSJ, medio december, gevolgd door een vernieuwde kiesraad, de CNE. Zodra die organen ongeveer zes maanden functioneren, kunnen parlements- en presidentsverkiezingen volgen, met een mogelijke stembusgang eind 2027 of begin 2028.
De timing is van belang te midden van bredere geopolitieke manoeuvres rond de oliebronnen van Venezuela en verschuivende allianties. Machado’s aanwezigheid levert de volkslegitimiteit die buitenlandse berekeningen alleen niet kunnen bieden en versterkt het pleidooi voor geloofwaardige verkiezingen in plaats van snelle oplossingen.
Machado is grotendeels buitengesloten van eerdere door de VS bemiddelde gesprekken tussen de regering en delen van de oppositie. Haar terugkeer roept de vraag op hoe zij invloed zal uitoefenen zonder de delicate diplomatie te verstoren. Sommigen in de Trump administration vrezen dat haar terugkeer de verstandhouding met haar rivale Delcy Rodríguez kan verstoren en de verzoeningspogingen van minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio kan compliceren.
Je gaat geen democratie krijgen door de straat op te gaan. De vreedzame manier is via een proces, en dat is het proces dat wij hebben opgezet. En als dit proces niet werkt, wordt het alternatief erger.
Waarnemers adviseren Machado om zich nauw aan te sluiten bij de Amerikaanse inspanningen voor institutioneel herstel en herstel van de olie-sector, ook als dat een langzamer tempo vereist. Haastige eisen of protestacties kunnen het broze momentum breken, terwijl sterkere nieuwe instituties haar uiteindelijk beter van pas komen als zij aan de macht is.
Het opbouwen van een functionerend kiesorgaan vergt veel werk: het selecteren van onafhankelijke functionarissen, het trainen van personeel, het actualiseren van kiezerslijsten met miljoenen buitenlanders en het herstellen van politieke partijen. Deze stappen kunnen niet van de ene op de andere dag gebeuren en externe begeleiding lijkt onmisbaar.
Peilingen tonen Machado nog steeds als de populairste politica van het land. Haar zichtbaarheid alleen al vergroot de druk op echte verandering en maakt elke transitie moeilijker te negeren. Toch zal het pad vooruit waarschijnlijk compromissen met elementen van het huidige regime vergen, een aanpak die zij historisch heeft afgewezen.
Dit is de laatste en beste kans die we hebben om het land vooruit te helpen. Ik ben me bewust van het belang van de Amerikanen bij het toezicht op dit proces en van de noodzaak van verzoening tussen de politieke partijen.
Er zijn tekenen van afnemende samenhang binnen Chavismo en groeiende publieke onvrede met het leiderschap. De ongemakkelijke reactie van het regime op Machado’s terugkeer onthult onderliggende kwetsbaarheid. Toch hangt blijvende verandering af van brede verzoening in plaats van wraak, zodat voorwaarden ontstaan die aantrekkelijk zijn voor de buitenlandse investeringen die Venezuela dringend nodig heeft.
Voor Machado kan het tonen van politiek vakmanschap door geduld en coalitievorming even doorslaggevend blijken als haar volksmandaat. Een meer verzoenende houding zou niet alleen de transitie vergemakkelijken, maar haar ook positioneren als de stabiele hand die het land nodig heeft.