Begin jaren negentig dook er een spookselectie op in het Europese voetbal. Tsjecho-Slowakije werd onverwacht verdeeld midden in de kwalificatiefase voor het WK in de Verenigde Staten, zonder precies te weten wat het vertegenwoordigde of hoe het zijn toekomst moest beheren.
Op 8 december 1991 vond in Madison Square Garden in New York de loting voor de kwalificatiefase plaats. Tsjecho-Slowakije belandde in groep 4 met Roemenië, België, Wales en de Faeröer. Het team, dat in Italië 90 de kwartfinales had bereikt, debuteerde op 2 september 1992 met een 1-2-nederlaag tegen België in Praag.
De spanningen tussen Tsjechen en Slowaken namen in 1992 toe. Na de Slowaakse onafhankelijkheidsverklaring op 17 juli en het akkoord tussen Vladimír Mečiar en Václav Klaus werd de scheiding op 1 januari 1993 een feit. Op 25 november keurde het federale parlement de wet goed die een einde maakte aan Tsjecho-Slowakije.
Op 13 november 1992, terwijl de politici de splitsing onderhandelden, speelde het team zijn laatste officiële wedstrijd als Tsjecho-Slowakije in Boekarest tegen Roemenië. Met negen Tsjechen en twee Slowaken in de basisopstelling werd het 1-1 dankzij een late strafschop van Nemecek. Het was de laatste treffer van een land dat in 1934 en 1962 wereldkampioen werd.
Na de ontbinding stond FIFA het team toe om als RCS (Representatie van Tsjechen en Slowaken) door te gaan tot Tsjechen en Slowaken apart toetraden. De bondscoach werd vervangen en Adidas ontwierp een nieuw shirt. Het team kwam dicht bij kwalificatie na een 5-2 zege op Roemenië, maar het 0-0-gelijkspel tegen België in Brussel sloot de deur naar het WK.
Er was het gevoel dat alles voorbij was en voor sommige spelers was er geen reden meer om door te spelen.