Robert Pattinson stapt in de schoenen van Chris Hansen in de film Primetime en levert een nerveuze en intense interpretatie van de presentator van To Catch a Predator. Het project heeft al discussie losgemaakt, vooral nadat de echte Hansen zijn ongenoegen over de richting van de film uitsprak.
Pattinson richtte zich sterk op het nabootsen van Hansens kenmerkende stem uit de show, met name de kalme maar dwingende toon waarmee hij verdachten vraagt te gaan zitten. Hij zou elke aflevering tientallen keren hebben beluisterd om de cadans goed te krijgen.
Ik moet elke aflevering wel honderd keer hebben beluisterd. In het begin vond ik zijn stem niet zo’n wezenlijk onderdeel van zijn persona. Maar je hoort meteen of je het goed of fout doet.
Visueel lijkt Pattinson niet sterk op Hansen, afgezien van een vergelijkbare haardracht. De film bevat een disclaimer dat bepaalde elementen zijn gefictionaliseerd en fungeert zowel als een blik achter de schermen van de show als een psychologisch portret van de centrale figuur.
Het einde van de film is gebaseerd op de zelfmoord in 2006 van Bill Conradt, een hulpdistrictsaanklager in Rockwall County, Texas, tijdens een stingoperatie vergelijkbaar met die in de show. In de film ondergaat het personage van Alex Winter een vergelijkbaar lot, waardoor Pattinsons Hansen zichtbaar van slag raakt.
In werkelijkheid bleef To Catch a Predator tot 2008 uitgezonden na het incident met Conradt. Hansen heeft verklaard dat de productie alleen politieacties versloeg zonder invloed uit te oefenen op beslissingen. Op de vraag of hij ergens spijt van had, antwoordde hij direct dat dat niet het geval was en dat de onderzoeken daarna gewoon doorgingen.
We versloegen wat de politie deed. We hadden geen rol in de beslissing. De politie besloot het te doen en wij versloegen het zoals elke andere arrestatie die we in het kader van het verhaal zouden verslaan. Nee. We hebben daarna nog onderzoeken gedaan.
Het optreden slaagt uiteindelijk als het publiek Pattinsons versie van Hansen accepteert als een gedreven, emotioneel afstandelijke professional. Veel kijkers vinden de interpretatie overtuigend, ook al wijkt die af van het publieke beeld van een beheerste verslaggever.