Een lang sluimerend familieconflict rond de moord op Bonny Lee Bakley in 2001 is opnieuw opgelaaid, ditmaal rond een diner-theaterproductie die haar stiefzoon opvoert in het restaurant waar het misdrijf plaatsvond.
Noah Blake, de 61-jarige zoon van acteur Robert Blake, regisseert en speelt de hoofdrol in het fictieve whodunit “A Killer Night in Studio City”, dat op 15 september in première ging in Vitello’s Italian restaurant in Studio City. Kaartjes kosten 145 dollar.
De productie speelt in 1958 en heeft volgens Noahs woordvoerder geen directe link met de gebeurtenissen van 2001. Toch heeft de keuze voor de locatie een zware symbolische lading. Robert Blake en Bakley dineerden die avond in Vitello’s toen zij in de parkeerplaats dodelijk werd neergeschoten in de auto van het stel.
Blake werd in 2005 vrijgesproken van moord in een strafzaak, maar later aansprakelijk gesteld in een civiele procedure. Het restaurant staat sindsdien voor zowel persoonlijke geschiedenis als aanhoudend trauma voor de familie.
Rose Lenore Blake, de dochter van zowel Robert Blake als Bakley, uitte aanvankelijk publiekelijk haar afkeuring. Ze riep volgers op social media op om de show te laten stoppen en noemde het project smakeloos.
Donderdag trok Rose haar publieke campagne in. Ze vertelde Page Six dat Noah had gedreigd details over haar “verleden en persoonlijke worstelingen” aan de media te onthullen.
Noah heeft contact met me opgenomen en gedreigd mij (verleden en persoonlijke worstelingen) aan de pers te onthullen. Ik maak me zorgen over wat er gaat komen.
Ze deelde ook vermeende sms’jes van Noah, waaronder een waarin stond: “Begin niet over mij te praten en speel geen medelijdenkaart uit. Als je dat wilt doen en me een slechterik wilt laten lijken, zal ik mezelf moeten verdedigen en zal ik alles gebruiken wat ik nodig heb.”
Noahs woordvoerder benadrukte dat het toneelstuk volledig fictief is en losstaat van de gebeurtenissen uit het verleden. De keuze voor Vitello’s was echter bewust, om de ruimte terug te claimen en pijnlijke herinneringen om te zetten in iets positiefs.
Toen Rose voor het eerst haar zorgen met me deelde, vroeg ik om die direct te bespreken. Ik heb meerdere pogingen gedaan om dat gesprek te voeren en die deur staat nog steeds open.
Rose houdt vast aan haar standpunt dat de productie ongepast is, maar zegt dat ze haar halfbroer geen kwaad toewenst.