De Real Madrid had al lange tijd niet meer zoveel vastberadenheid getoond in een Clásico. Het witte team won cruciale duels, bepaalde het tempo van de wedstrijd en ontmantelde herhaaldelijk de druk van Barcelona. Achter die krachttoer zat een gedetailleerd plan en een duidelijke boodschap die José Mourinho dagenlang herhaalde in Valdebebas: de witte formatie was aanwezig en zou zich niet overgeven.
De Portugese coach begreep dat het stoppen van een van de meest efficiënte aanvallen in het huidige voetbal meer vergde dan alleen verdedigers opstellen. Real Madrid had moed nodig om het balbezit te betwisten, intelligentie om de zwaktes van de tegenstander te benutten en vastberadenheid in elke actie. Het doel was om stand te houden wanneer dat nodig was, de blauwegrana-pressing op het juiste moment te doorbreken en met overtuiging de ruimtes aan te vallen die Barcelona zou achterlaten.
Mourinho verwierp een te defensieve aanpak. Hij wilde dat zijn spelers met balbezit bleven spelen en oplossingen vonden, ook onder druk. De komst van Bernardo bleek cruciaal om de opbouw te organiseren en de eerste pressielijn van de tegenstander te passeren. Het idee was om Barcelona te lokken, twijfel te zaaien in de verdediging en een speler vrij te spelen.
Een van de sleutels van het plan was het aanvallen van de rug van de verdediging van Barcelona, die vaak vooruitgeschoven staat en gevaarlijke meters weggeeft. Real Madrid beschikte over Güler, Diomande en Mbappé als drie speerpunten die klaarstonden om elk gaatje te benutten met snelheid en precieze diepe runs. Het team zocht de goal met weinig balcontacten en maximale verticaliteit.
Het offensieve plan vereiste een zeer solide defensieve structuur. Mourinho benadrukte dat de achterhoede niet te ver vooruit mocht schuiven om Barcelona geen ruimte te schenken. Elke speler begreep dat zijn individuele duel de wedstrijd kon beslissen en dat het verliezen van een persoonlijke actie het hele team in gevaar bracht. De eindbalans van gewonnen duels was duidelijk in het voordeel van Real Madrid.
De vleugels kregen speciale aandacht. Zowel Lamine als Gordon vonden nauwelijks kansen om naar binnen te gaan en meerwaarde te creëren.
De mentale voorbereiding stond centraal tijdens de week. Na de overwinning op Leipzig benadrukte Mourinho dat een zege in de Clásico ook een signaal zou zijn aan de rest van het Spaanse voetbal. In Valdebebas heerste een sfeer van maximale eisen: elke training werd met intensiteit gespeeld en elke bal werd bevochten alsof het de laatste was.
Iedere speler kende zijn opdracht en nam zijn verantwoordelijkheid. De tactische discipline ging hand in hand met de competitieve mentaliteit en het vermogen om te lijden werd gecombineerd met de durf om aan te vallen. Het in Valdebebas uitgewerkte plan werd op het veld uitgevoerd en wierp vruchten af op de beslissende momenten.