Isabel Fernández besloot in 2015 bij het leger te gaan, geïnspireerd door de loopbaan van haar vader als militair. De vier maanden basisopleiding betekenden voor haar een bijzonder positieve periode. Kort na het afleggen van de eed in het Gemechaniseerde Infanterieregiment ‘La Reina’ in Córdoba begonnen echter de eerste signalen van een aandoening die haar leven ingrijpend zou veranderen.
Tijdens een ochtendloop voelde Fernández een hevige pijn in een knie, waardoor ze moest stoppen. Na medisch onderzoek stelden specialisten een ernstige bilaterale chondropathie van graad vier vast. Op 28-jarige leeftijd had ze het kraakbeen van een 65-jarige met gevorderde artrose. Het verdict was duidelijk: ze moest alle intensieve fysieke activiteiten staken. De emotionele klap was groot, omdat haar beroep en grote passie volledig afhankelijk waren van haar fysieke conditie.
Fernández gaf niet op en nam contact op met José Miguel López, sportinstructeur van het Nationaal Ziekenhuis voor Paraplegiërs in Toledo. Ze probeerde eerst rolstoelbasketbal en aangepast fietsen. Halverwege 2018 pakte ze karate weer op dankzij een hereniging met haar oude trainer Álvaro. Ze was op vierjarige leeftijd met de sport begonnen en had twee derde plaatsen behaald op de Spaanse kampioenschappen kumite met de selectie van Castilla-La Mancha.
Deze keer deed ze mee aan kata’s vanuit de rolstoel. De terugkeer stelde haar in staat haar droom te verwezenlijken: Spanje vertegenwoordigen op internationale wedstrijden. Haar eerste optreden in een nationale competitie in Ávila was extra emotioneel: dezelfde hal waar ze haar laatste staande wedstrijd had gehouden, was nu het decor van haar debuut in de rolstoel. De juryleden die haar van vroeger kenden, huilden van ontroering na afloop van de kata.
Het hervatten van karate in de rolstoel gaf me de kans om weer te kunnen strijden en mijn droom te vervullen om mijn land te vertegenwoordigen op internationale wedstrijden
Omdat de categorie rolstoelkarate in Spanje nog niet bestond, pasten de organisatoren het reglement aan om haar deelname mogelijk te maken. Vanaf dat moment begon Fernández aan een vlekkeloze reeks: ze werd drie keer wereldkampioene (Madrid 2018, Dubai 2021 en Boedapest 2023) en won vier Europese titels. Ze denkt met veel warmte terug aan haar eerste wereldtitel in het WiZink Center in Madrid, toen haar trainer voor de finale zei dat ze al gewonnen had door daar te staan.
De klachten die in 2015 begonnen, werden in de loop der jaren erger: krachtverlies en gevoelloosheid in benen en armen, spasticiteit en hyperreflexie. Artsen schrijven de oorzaak toe aan genetische factoren. Later kwamen ook problemen met blaas- en darmcontrole. De aanhoudende pijn dwong Fernández na het WK te stoppen met karate, waar ze al met grote beperkingen uitkwam.
Na terugkomst van dat toernooi probeerde ze rolstoelboogschieten in het Nationaal Ziekenhuis voor Paraplegiërs. Ze vond het meteen leuk en sloot zich na twee maanden training aan bij Club Águila Imperial uit Toledo. Hoewel ze in het begin alleen wilde genieten zonder druk, stond ze drie maanden later alweer op het podium.
Rubén Montes, technisch directeur van de Koninklijke Spaanse Boogschietfederatie, prijst haar doorzettingsvermogen en de natuurlijke kwaliteit van haar eerste schoten. In de W1-categorie schiet ze op 50 meter met een boog van 41 pond. Toegestane aanpassingen zijn onder meer een borstband en een polssteun. In iets meer dan een jaar tijd behaalde ze het Europees goud in 2026, het wereldzilver in 2025 en het wereldrecord indoor met 567 punten op het Spaans kampioenschap in Jaén.
Met nog twee jaar te gaan tot de Paralympische Spelen van Los Angeles 2028 klinkt de naam van Isabel Fernández al als een serieuze medaillekandidaat. Boogschieten heeft haar de kans gegeven om een droom na te jagen die karate haar had onthouden, omdat die sport geen paralympische discipline is. Na ook kanovaren en gewichtheffen te hebben geprobeerd, richt ze nu al haar energie op kwalificatie en een podiumplaats in Californië.