Twintig jaar geleden stond Michael Schumacher voor de Ferrari-trouwe aanhangers op Monza en maakte hij bekend dat hij na zijn overwinning in de grand prix van Italië met pensioen zou gaan in de Formule 1.
De zevenvoudig wereldkampioen had zojuist zijn laatste zege voor de Scuderia behaald voor een uitzinnige thuispubliek. Minuten na de viering op het podium met teambaas Jean Todt richtte hij zich tot de media en fans met het nieuws dat een van de succesvolste coureur-teamrelaties in de geschiedenis van de sport beëindigde.
De aankondiging volgde na een doordachte racestrategie waarbij Schumacher vanaf de tweede startplaats begon en tijdens de pitstops de leiding nam. Hij reed als eerste over de finish en zorgde voor een rode golf in de tribunes van de tempel van de snelheid.
Schumacher arriveerde in 1996 al als tweevoudig kampioen bij Ferrari na zijn tijd bij Benetton. Vroege scepsis bij sommige supporters maakte plaats na zijn triomf in de regen tijdens de grand prix van Spanje dat jaar, de eerste overwinning voor het team in de kenmerkende rode kleur onder zijn leiding.
Vervolgens kwamen successen in België en Italië. De zege op Monza bleek cruciaal, gaf de fans moed na jaren van matige resultaten en luidde een nieuw tijdperk van competitiviteit in voor de Prancing Horse.
Ik heb nog nooit zoveel emoties gezien, zoveel mensen die zich vermaakten. Het is fantastisch, en dat zie je alleen in Italië.
Samen met Jean Todt haalde Schumacher Ross Brawn en Rory Byrne over van zijn vorige team. Het team voegde gestaag trofeeën toe aan de kast in Maranello, met als hoogtepunt meerdere titels en 72 overwinningen tijdens zijn Ferrari-jaren.
Michael bracht het respect terug dat Ferrari nodig had. Voor die periode werd succes verwacht, maar niet altijd verdiend. Michael veranderde dat.
Extra zeges op Monza volgden in 1998, 2000 en 2003. De overwinning in 2006 bood de perfecte setting voor de pensioenverklaring, omringd door supporters die de Duitse coureur als een van hen waren gaan beschouwen.
De band met de Italiaanse fans en het historische circuit leeft vandaag voort via evenementen als The Schumacher Lounge, georganiseerd met de familie van de coureur en de Keep Fighting Foundation.
De relatie van Michael Schumacher met Ferrari werd veel meer dan die tussen een coureur en een team. De Italiaanse fans herkenden iets in Michael. Zijn absolute toewijding, zijn meedogenloze streven naar perfectie en zijn bereidheid om het enorme gewicht van de verwachtingen van Ferrari te dragen, maakten hem een van hen.
Schumacher keerde later terug in de Formule 1 bij Mercedes, maar zijn definitieve hoofdstuk blijft de gouden jaren in het rood bij Ferrari.