Julián Álvarez zwierf over het speelveld met een uitdrukking van diepe kwelling. De aanvaller bood het duidelijkste beeld van wat men verstaat onder een ziel in pijn.
Het ging niet om een boze speler die de aanwijzingen van zijn superieuren wilde saboteren. Hij leek eerder iemand die verdwaald was, zonder te weten hoe hij zijn lichaam moest gebruiken op dat moment in de wedstrijd.
Bij het zien van de treffer van Giuliano, werd duidelijk welk voordeel het voor Álvarez zou hebben betekend als hij zelf had gescoord. Die mogelijkheid werd echter uitgesloten.
In tegenstelling tot de dynamische zoon van de trainer, die energie en resultaat bracht, bleef Álvarez doelloos over het veld zwerven.