Igor Antón volgde La Vuelta 2026 van binnenuit als adviseur toen de koersradio de val van Tadej Pogacar meldde. Binnen enkele minuten voelde de Bask dat de tijd zestien jaar terugging, naar zijn eigen ongeluk terwijl hij het rode trui droeg.
Het moment van de melding trof hem hard. “Op het moment dat ze zeiden dat hij gevallen was en misschien zou opgeven, dacht ik: ‘Dat kan niet’. Ik herleefde precies wat mij overkwam”, legde Antón aan MARCA uit. Hij beschreef een gevoel van schok en leegte dat velen deelden bij het nieuws van de opgave van de Sloveen.
Antón leidde die editie van 2010 toen een val zijn kansen verstoorde. Zestien jaar later activeerde het zien vallen van de beste renner ter wereld pijnlijke herinneringen. Hoewel hij erkent dat de sportieve contexten verschillen, blijft het gevoel dat alles in seconden verdwijnt onmiskenbaar.
Antón benadrukt de les die de sport wreed oplegt: “Zelfs supercracks als Pogacar kunnen zo’n probleem krijgen en alles wat ze hebben gedaan tenietdoen”. De weg maakt geen onderscheid op basis van palmares, hoe buitengewoon dat ook is.
Op dat moment ben je mens. Je kunt de beste ter wereld zijn, zoals hij bewijst, ik zou zelfs zeggen de beste uit de geschiedenis. Maar de weg en de situaties zijn er gewoon.
De oud-renner van Euskaltel geeft toe dat hij die Vuelta graag had gewonnen, maar waardeert dat het wielrennen hem veel meer heeft gegeven. “Na een paar jaar en met het leven besef je dat er veel belangrijkere dingen zijn dan het winnen van een Vuelta a España”, zegt hij.
De opgave van de Sloveen verandert de ontwikkeling van La Vuelta volledig. Enric Mas erft de leiderstrui en Movistar krijgt een andere verantwoordelijkheid: het rode trui dagelijks beheren, ontsnappingen controleren en reageren op aanvallen van concurrenten die nu een reële kans zien.
Antón wijst op het gevaar van de resterende valkuilritten en noemt Oscar Onley en Primoz Roglic als serieuze bedreigingen. “Onley is een jonge jongen die groeit en al weet wat het is om vooraan te staan. En Roglic weet wat het is om vier Vueltas te winnen. Ze maken het hem niet makkelijk”, waarschuwt hij.
Antón kijkt met genegenheid naar Euskaltel-Euskadi, het team dat zijn carrière markeerde. Hij juicht toe dat het project blijft bestaan ondanks veel lagere budgetten. “Euskaltel vecht vaak met houten zwaarden in een oorlog tegen mensen met drones en raketten”, vergelijkt hij.
De mogelijke komst van Mikel Landa aan het einde van zijn loopbaan lijkt hem uitstekend nieuws om enthousiasme te wekken en ervaring door te geven aan de jongeren. “Dat het blijft leven, kansen biedt aan de jongens en dat Landa daar een impuls kan geven om enthousiasme te creëren en de jongeren te leren is fantastisch”, stelt hij.
Antón sloot zijn eigen cirkel door het jaar na zijn val in Bilbao te winnen. Die overwinning staat voor de epische kant van de sport: overwinning en veerkracht. “Het wielrennen kan wreed zijn: de ene dag ben je onaantastbaar en de volgende lig je in de ambulance. Maar het is ook episch, overleving en overwinning. Het is weer opstaan”, besluit hij.