Igor Antón volgde La Vuelta van binnenuit als adviseur toen de koersradio afgelopen zaterdag melding maakte van de val van Tadej Pogacar. Minuten eerder had hij nog geplaagd met een masseur van UAE Team Emirates. Het nieuws bracht hem meteen terug naar 2010. “Op het moment dat ze zeiden dat hij gevallen was en mogelijk zou opgeven, dacht ik: ‘Dat kan niet’. Ik herleefde precies wat mij overkwam”, legt de voormalige Baskische wielrenner uit aan MARCA.
In die editie droeg Antón de rode trui en mikte hij op zijn grootste zege toen een val hem tot opgave dwong. Zestien jaar later overkwam de beste renner ter wereld een vergelijkbaar incident en kwam de emotionele impact met kracht terug.
Antón benadrukt dat zelfs de allergrootsten alles in seconden kunnen verliezen. “Zelfs de supercracks zoals Pogacar kunnen zo’n probleem krijgen en alles wat ze hebben opgebouwd verspelen”, reflecteert hij. De Bask benadrukt dat de weg geen rekening houdt met palmares: “Op dat moment ben je gewoon mens. Ook al ben je de beste ter wereld, zelfs aller tijden”.
Hoewel hij erkent dat de sportieve omstandigheden verschillen — Pogacar kwam met een uitzonderlijk palmares en had de koers in handen —, voelt het gemis van alles vertrouwd. “Ik voelde me een beetje met hem identificeren”, geeft hij toe.
Antón ruilt zijn zeges niet voor die verloren Vuelta. Hij waardeert wat het wielrennen hem heeft gebracht en stelt nu andere zaken voorop. Hij won iconische etappes zoals de Zoncolan en Bilbao en ziet zichzelf als een romantische renner die op zoek was naar bijzondere momenten in plaats van resultaten stapelen.
Een jaar na zijn val keerde hij terug en won de etappe in Bilbao. “Ik herinner me dat ik na mijn val als leider naar het ziekenhuis ging. Een jaar later sliep ik in datzelfde hotel en won ik in Bilbao. Toen sloot ik een cirkel”, vertelt hij. Die overwinning staat voor de epische kant van de sport die ook ruimte biedt voor herstel.
De opgave van de Sloveen verandert het hele plaatje. Enric Mas erft het leiderschap van Movistar, maar Antón waarschuwt dat niets beslist is. Het team zal de rode trui moeten verdedigen, ontsnappingen moeten controleren en reageren op aanvallen van concurrenten die nu een reële kans zien.
Hij wijst vooral op Oscar Onley, vanwege zijn jeugd en progressie, en op Primoz Roglic, met vier gewonnen Vueltas. “Onley is een jonge jongen die groeit en Roglic weet wat het is om vier Vueltas te winnen. Ze zullen het hem niet makkelijk maken”, merkt hij op.
Antón juicht de continuïteit van Euskaltel-Euskadi toe, ondanks de veel lagere budgetten. Hij vergelijkt de situatie met “vechten met houten zwaarden tegen drones en raketten”. Hij waardeert vooral de mogelijke komst van Mikel Landa om enthousiasme en ervaring aan de jonge renners toe te voegen.
Geen enkele eindklassering is verzekerd tot het einde en geen enkele renner, hoe groot ook, is veilig voor een moment dat alles verandert. Antón heeft het zelf meegemaakt. Pogacar heeft het hem nu opnieuw voorgehouden.