Een in Londen gesitueerde film die romantische komedie, thriller, horror en scherpe satire combineert, arriveert op het Toronto International Film Festival met de ambitie om date-nightpubliek uit zijn evenwicht te brengen. Regisseur Jonathan Schey’s eerste speelfilm, “Everybody Wants to Fuck Me”, volgt een zorgvuldig geconstrueerde moderne vrijgezel wiens gepolijste persona op spectaculaire wijze uit elkaar valt.
Schey beschrijft het project als een poging om mannen te hekelen die zich overdreven inspannen om doordacht en feministisch over te komen terwijl ze casual contacten nastreven. De film opent met Adam, gespeeld door Taron Egerton, die alle kenmerken van culturele sensitiviteit uitstraalt: een Mubi-tas, een Agnès Varda-poster, Maya Angelou-aankopen en flat whites na de yoga. Onder het oppervlak schuilt een seriële dater die partners afdankt met ingestudeerde excuses over zijn “bojangled headspace”.
Ideally, if a date went to see this movie, the girl would be loving what’s happening to the guy and the boy would be a bit like: Fuck, I am this guy. And then they’d have to go for a drink and hash it out.
Wat begint als een hedendaagse rom-com slaat scherp om wanneer één ontmoeting Adams aantrekkingskracht onbeheersbaar laat stijgen. Vrouwen achtervolgen hem in groepen, waardoor het verhaal in horror-thriller-terrein belandt. Schey noemt “When Harry Met Sally” als structureel uitgangspunt dat hij bewust botst met donkerder genre-elementen.
De cast bestaat uit Jessica Henwick, Charly Clive en Mia McKenna-Bruce in sleutelrollen, waarbij de korte verschijning van de laatste verwijst naar Drew Barrymore’s cameo in “Scream”. “SNL U.K.”-alumni Paddy Young en Freddie Meredith zijn ook te zien. Schey koos Egerton vanwege zijn vermogen om zowel charme als morele ambiguïteit uit te stralen, met vergelijkingen met Billy Crystal’s nebbishy everyman.
Het idee ontstond in Londen’s Soho Theatre toen comédienne Mary Beth Barone Schey’s dating-appberichten op het toneel projecteerde en ontleedde. Publieksreacties — gelach en gejuich van vrouwen, ongemak bij mannen — onthulden een gedeelde uitputting met moderne datingrituelen. Schey maakte die gêne tot de kern van de film en gaf toe dat hij ooit een arthouse-poster had hangen die een vriendin hem verweet als signaal van progressieve smaak.
She had my messages and my profile projected behind her and was analyzing it scientifically... Women were yelling and laughing and cheering at her destroying my Hinge profile, and the guys were all like, ‘Oh, shit.’
De film wordt geproduceerd door Studiocanal, Film4, LuckyChap en Parkville Pictures en positioneert zich voor festivalpubliek vol met de culturele kenmerken die het belachelijk maakt. Schey hoopt dat kijkers fragmenten van zichzelf herkennen in Adams troebele mengeling van sympathie en eigenbelang.