Erik Shirai toont de menselijke kant van sumo in documentaire die in première gaat in Venetië

Sumo: Spirit Weighs Nothing biedt een respectvolle blik op de ambities van worstelaars en de fysieke eisen van de traditionele Japanse sport.

De Japans-Amerikaanse filmmaker Erik Shirai werpt een bedachtzame en visueel krachtige blik op het sumoworstelen in zijn nieuwe documentaire. De film, getiteld Sumo: Spirit Weighs Nothing, opent de Spotlight-competitie op het Venice Film Festival en wil verder kijken dan de oppervlakkige stereotypen rond de sport.

Een respectvol portret van traditie en ambitie

Shirai, die eerder de film The Birth of Saké uit 2015 regisseerde, richt zijn camera op de dagelijkse realiteit en persoonlijke drijfveren van sumoworstelaars. De documentaire volgt worstelaars in verschillende fasen van hun carrière, van jonge talenten tot gevestigde kampioenen, met nadruk op discipline, gemeenschap en de fysieke toewijding die de sport vraagt.

De kijker ontmoet de 24-jarige Hiradoumi, die wordt gezien als een opkomend talent in de stal in Tokio onder leiding van de 62-jarige meester Sakaigawa. Een andere leerling, de tiener Yonezawaryu, worstelt met vragen over zijn toekomst in de sport nadat hij de zware lichamelijke gevolgen heeft gezien.

Terunofuji reflecteert op de kosten van topsport

Op het hoogste niveau staat de in Mongolië geboren Terunofuji, de enige actieve yokozuna tijdens de opnames. De 33-jarige, die tien keer kampioen werd, spreekt openlijk over de tol van zijn carrière. Hij merkt op dat professioneel sumoworstelen de levensverwachting met tien tot twintig jaar verkort en vergelijkt de ervaring met die van een soldaat die ten strijde trekt.

Door sumo te beoefenen, kort ik mijn levensduur met tien tot twintig jaar.

— Terunofuji, In de documentaire Sumo: Spirit Weighs Nothing

Indrukwekkende beelden en gerichte focus

De documentaire, geproduceerd door ESPN Films, maakt gebruik van hoogcontrast zwart-witbeelden en warme sepia-tonen om de atleten te portretteren. Shirai en cameraman Hiroshi Hara creëren portretten die de zelfbeleving van de worstelaars als gedisciplineerde concurrenten benadrukken, in plaats van te leunen op verouderde karikaturen.

De film vermijdt bewust een diepgaande behandeling van kwesties als mishandeling, wedstrijdvervalsing en de uitsluiting van vrouwen. Ook de dalende populariteit van sumo in Japan en de opkomst van internationale concurrenten op het hoogste niveau komen slechts summier aan bod.

Brede aantrekkingskracht verwacht op streamingplatforms

Ondanks de gematigde aanpak biedt de documentaire een toegankelijke kennismaking voor kijkers die onbekend zijn met sumo. De nadruk op persoonlijke verhalen en visuele elegantie maakt het geschikt voor een breed publiek zodra de film na de première in Venetië op televisie en streamingplatforms verschijnt.

Tags bij dit artikel