Edu Palomares, bekend als 'Tomaca', beleeft woensdag een unieke dag als coach van Tavernes in de confrontatie met Valencia in Mestalla. De bekerwedstrijd is een mijlpaal voor de club uit de zesde klasse, maar de trainer laat zijn dagelijkse verantwoordelijkheden niet liggen.
Veertien uur voordat hij Javier Aguirre op het veld begroet, klokt Palomares in bij het schoonmaakbedrijf in zijn woonplaats waar hij als chauffeur werkt. Zijn normale dienst loopt van 7 uur 's ochtends tot 2 uur 's middags, waarna hij probeert te eten en zich voor te bereiden om het duel met maximale concentratie te beleven.
Dezelfde situatie geldt voor zijn spelers, grotendeels studenten of werkenden die voetbal als hobby zien in plaats van een beroep. Tavernes speelt in de Lliga Comunitat Sud en het team is afhankelijk van de hoofdbanen, al doen alle spelers er alles aan om maximaal te presteren omdat ze van de sport houden.
Binnen de club roget hopen ze dat aanvaller Carlos Espí van Real Madrid, geboren in Tavernes en opgeleid in de jeugd tot zijn vijftiende, naar de tribune komt. Voorzitter Salvador Talens denkt dat hij aanwezig zal zijn en benadrukt dat drie van zijn jeugdvrienden nu in het eerste elftal van de wit-zwarten spelen.
Zoals in veel dorpen in de Comunidad Valenciana erfde Palomares de bijnaam via de politieke overtuiging van zijn grootmoeder van vaderskant, die bekendstond als 'la Tomaca' vanwege haar linkse ideeën. Hij draagt de bijnaam met trots en ontvangt hem met respect.
Palomares nam het trainerschap onverwacht over. Na het winnen van de Copa Nostra afgelopen zomer, die toegang gaf tot de voorronde van de Copa del Rey, verliet hij het team om persoonlijke redenen. De nieuwe coach slaagde er niet in de koers te verleggen en Tavernes zakte naar de degradatiezone, al werd Maracena uitgeschakeld en kwam Valencia op het pad.
Zijn hoofddoel blijft het team uit de gevarenzone te halen, al geeft hij toe dat dit bijzondere duel hem enorm veel plezier bezorgt.
Als voetballer viel Tomaca op door zijn fysieke inzet en verdedigende werk, en hij speelde zelfs in de Tercera División. Een zware knieblessure die drie operaties vereiste, dwong hem te stoppen, maar zijn liefde voor voetbal dreef hem ertoe de trainersdiploma's te halen om verbonden te blijven met de sport.
Palomares is Valencia-fan en volgt de situatie van de club in de competitie met zorg. Als supporter die veel wedstrijden heeft gezien, kiest hij een opstelling die past bij zijn selectie: intensief verdedigen wordt cruciaal tegen de sterke tegenstander.
Zijn plan is duidelijk: de minuten laten verstrijken zonder doelpunten tegen, want elke minuut zonder tegengoal is een winst voor Tavernes.
Om van de sfeer in Mestalla een feest te maken, moet het team strijden. Palomares benadrukt dat zijn spelers niet alleen het veld op gaan om foto's te maken of shirts te vragen, al beseft hij dat de jongeren graag een aandenken aan hun helden willen.
De coach van Tavernes kijkt ernaar uit om het op te nemen tegen Javier Aguirre, een trainer die hij bewondert en van wie hij hoopt dat hij de huidige crisis bij Valencia weet te doorbreken. Hij vindt Aguirre een zeer goede trainer die alleen meer tijd nodig heeft om de ploeg te laten kantelen.